【ที่เก็บสมองและความคิดทั้งหลาย โปรดทำเครื่องหมายไว้เอง หากหายไปข้าจะไม่รับผิดชอบนะ】
【หมายเหตุ: ฉากหลังของเรื่องนี้ผสมผสานระหว่างประวัติศาสตร์จริง เรื่องสามก๊กฉบับนิยาย เรื่องเล่าปากต่อปาก และนิทานพื้นบ้าน การตั้งค่าทั้งหมดให้ยึดตามเรื่องนี้เป็นหลักนะ ช่วงแรกใช้กระบองคู่ไปก่อน แค่เท่ก็พอแล้ว หลังจากนี้จะค่อย ๆ จัดหาอาวุธให้ครบชุด กระบองคู่ก็จะกลายเป็นอาวุธรอง เพราะตอนที่ยังไม่มีชื่อเสียงใช้ลอบโจมตีได้ดี แต่พอมีชื่อเสียงแล้ว กระบองคู่ก็ไม่เหมาะจะใช้รบบนหลังม้าเท่าไร】
เติงเติงเติง~เติง~~เติงเติงเติง~เติง~~เติงเติงเติง~เติงเติงเติง~เติงเติงเติงเติง~เติงเติงเติงเติง~
อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงราวกับมีเข็มเหล็กร้อนนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในกะโหลกของซูอี้ ฉีกกระชากสติอันพร่าเลือนของเขาให้เปิดออกอย่างไม่ปรานี
ภาพตรงหน้าไม่ใช่เพดานห้องพักในมหาวิทยาลัยที่คุ้นเคย ไม่ใช่แท่นบรรยายที่เขาเคยง่วงหงาวหาวนอนในห้องเรียน หากเป็นผนังดินอัดเตี้ย ๆ ขรุขระ บนขื่อมีหญ้าแห้งห้อยอยู่หลายพวง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไม้เก่าปนกลิ่นควันไฟ
ซูอี้ครางเสียงต่ำ ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นแล้วลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลลงมาตามแก้ม หยดลงบนเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ปะชุนไว้จนเกิดเป็นรอยเปียกสีเข้มเล็ก ๆ
อาการปวดศีรษะมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็หายไปอย่างกะทันหัน เพียงชั่วครู่ ความเจ็บปวดราวกับศีรษะถูกฉีกก็ถอยห่างไปดุจคลื่นน้ำลด แทนที่ด้วยภาพความทรงจำหลายช่วงซึ่งถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของจิตใจ และไม่ใช่ของยุคสมัยนี้
ภาพการจราจรขวักไขว่ในเมืองสมัยใหม่ วิชาเอกอันน่าเบื่อในห้องเรียนมหาวิทยาลัย เสียงหัวเราะและหยอกล้อของเพื่อนร่วมห้องในหอพัก ตลอดจนค่ำคืนมากมายที่อดหลับอดนอนอ่านประวัติศาสตร์สามก๊กและดูเรื่องสามก๊กฉบับราชวงศ์สุยถัง
ในขณะเดียวกัน ความทรงจำของร่างนี้ก็ทะลักขึ้นมาเช่นกัน
แย่แล้ว ความทรงจำปนกันไปหมด! ซีพียูจะไหม้แล้ว!
ความปวดศีรษะระลอกใหม่แล่นขึ้นมาอีกครั้ง ซูอี้จึงจัดระเบียบความทรงจำในหัวได้ในที่สุด เขาไม่ได้เพิ่งมาถึงยุคสมัยนี้
เหมือนก่อนข้ามภพ ชาตินี้เขายังคงชื่อซูอี้ อาศัยอยู่ในเมืองเฉียว เป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่จากไปตั้งแต่ยังเล็ก ไร้ที่พึ่งพิง ใช้ชีวิตอย่างกระเสือกกระสนในยุคกลียุคมาเกือบสิบแปดปี
เพียงแต่ความทรงจำสมัยใหม่ที่ติดตัวมาจากการข้ามภพถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของจิตสำนึกมาตลอด จนกระทั่งความเจ็บปวดรุนแรงเมื่อครู่ทำลายกำแพงนั้นลง ความทรงจำจากสองภพจึงหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์
เช่นนั้นแล้ว...ที่นี่ก็คือปลายราชวงศ์ฮั่น ยุคที่ไฟสงครามลุกโชนทั่วหล้า เหล่าเจ้าเมืองต่างผงาดขึ้นมา และชีวิตคนไร้ค่าดุจต้นหญ้า ยุคแห่งการแย่งชิงอันยิ่งใหญ่!
ซูอี้กำหมัดแน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
การข้ามภพมายังปลายราชวงศ์ฮั่นเป็นสิ่งที่ผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์หลายคนใฝ่ฝัน ทว่าเมื่อเกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ สิ่งที่เหลืออยู่กลับมีเพียงความหวาดหวั่นไร้ที่สิ้นสุด
ไร้อำนาจ ไร้ทรัพย์สิน ไร้ภูมิหลัง มีเพียงความรู้สมัยใหม่ที่รู้ไม่จริงสักอย่าง รู้ไม่ลึกสักเรื่อง ในยุคอาวุธเย็นเช่นนี้ เกรงว่าแค่จะเอาชีวิตรอดก็ยากราวกับปีนขึ้นสวรรค์แล้ว
ขณะที่จิตใจของเขากำลังสับสนวุ่นวาย เสียงกลไกเย็นชาไร้อารมณ์เสียงหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน
【ติ๊ง ตรวจพบว่าความทรงจำของผู้ถือร่างฟื้นคืนอย่างสมบูรณ์ ระบบเทมเพลตยอดขุนพลแห่งประวัติศาสตร์เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!】
ระบบ!
ดวงตาของซูอี้พลันสว่างวาบ หัวใจที่ค้างเติ่งอยู่ในลำคอพลันตกกลับลงไปในท้อง เขาถึงกับอดหัวเราะลั่นในใจไม่ได้
เป็นอย่างที่คิด! ของคู่กายมาตรฐานของผู้ข้ามภพ ในที่สุดก็มาเสียที!
โลดแล่นในยุคกลียุคหรือ? หึ มีอะไรต้องกลัว?!
มีระบบอยู่แล้ว ยังจะกลัวยุคกลียุคอีกหรือ?
อะไรคือการชิงอำนาจระหว่างเจ้าเมือง อะไรคือยอดขุนพลมากมายดุจเมฆา ต่อหน้าระบบแล้ว ล้วนเป็นแค่ไก่ดินสุนัขดินทั้งนั้น!
ได้แต่งกับหญิงงามร่ำรวย ครองอำนาจในแว่นแคว้นของตน หรือกระทั่งชิงแผ่นดิน ขึ้นครองบัลลังก์สูงสุด ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต...มิใช่ว่าอยู่แค่เอื้อมหรอกหรือ?
ซูอี้พยายามกดรอยยิ้มที่ห้ามไม่อยู่ไว้ ก่อนจะเรียกระบบในใจเพื่อดูของขวัญสำหรับมือใหม่ ทว่าเสียงกลไกนั้นกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงมีความตื่นตระหนกแบบมนุษย์แฝงอยู่เล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต
【ติ๊ง ตรวจพบความผิดปกติของโลก! พิกัดมิติคลาดเคลื่อน! ไม่ใช่โลกที่กำหนดไว้แต่เดิม! เริ่มกระบวนการยกเลิกการผูกมัดฉุกเฉิน!】
【กำลังยกเลิกการผูกมัดระบบ... 10%... 50%... 100%! ยกเลิกการผูกมัดเสร็จสิ้น!】
สิ้นเสียง ซูอี้ก็รู้สึกถึงความอุ่นวาบตรงหน้าผาก จากนั้นลูกแก้วแสงสีขาวนวลขนาดเท่ากำปั้นก็ลอยออกมาจากหว่างคิ้วของเขา ลอยค้างอยู่กลางอากาศและแกว่งไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังจะจากไป
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูอี้แข็งค้างฉับพลัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเขียวคล้ำ
อะไรกันเนี่ย?!
เปิดใช้งานไปครึ่งทางก็ยกเลิกการผูกมัด? โลกผิดงั้นหรือ? สรุปว่าระบบมองข้าเป็นของเสียที่ส่งมาผิดที่ แล้วคิดจะโยนทิ้งตามใจชอบหรือไง?
บังอาจนัก รับเพลิงโจมตีของข้าไปซะ!
“เดี๋ยวก่อน!”
ซูอี้โพล่งออกมาแทบจะทันที เขาไม่มีเวลาคิดให้มากความ ร่างพลันพุ่งไปข้างหน้า กระโจนเข้าใส่ลูกแก้วแสงนั้นอย่างแรง
จับได้หรือ?!
ซูอี้ตาไวมือไว โอบแขนทั้งสองข้างเข้าหากันแล้วกอดลูกแก้วแสงอุ่น ๆ ไว้แน่น แขนทั้งสองรัดมันไว้จนแน่น ไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย
เสียงเย็นชาของระบบดังมาจากภายในลูกแก้วอีกครั้ง
【ผู้ข้ามภพท่านนี้ กรุณาปล่อยมือ เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่อึดใจ ยังไม่ถึงขั้นต้องมากอดรัดกันเช่นนี้ กรุณารักษาระยะห่างด้วย】
“ให้ปล่อยหรือ? ไม่มีทาง!” ซูอี้ซุกหน้าอยู่กับความอุ่นที่แผ่ออกมาจากลูกแก้ว กอดมันแน่นกว่าเดิม น้ำเสียงชอบธรรมเต็มที่ แถมยังแฝงความเอาแต่ใจแบบไม่ยอมปล่อยไว้หลายส่วน
“ตอนนี้มาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกันแล้วหรือ? ก่อนหน้านี้หายหัวไปไหนมา? เจ้าอยู่ในร่างข้ามาตั้งสิบแปดปี กินของข้า ใช้ของข้า ตอนนี้พูดแค่ว่าโลกผิดแล้วก็คิดจะสะบัดก้นหนีไปหรือ?”
“อีกอย่าง เมื่อครู่ยังเรียกข้าว่าผู้ถือร่างอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นผู้ข้ามภพไปแล้วหรือ? เจ้านี่ตัดขาดได้รวดเร็วดีจริง!”
“ถุย ระบบเฮงซวย! ระบบชั้นต่ำ!”
“ใต้หล้าไม่มีเรื่องดีราคาถูกเช่นนั้นหรอก! ถ้าไม่อยู่ผูกมัดกับข้าต่อ ก็ต้องชดใช้เงิน! จ่ายค่าชดเชยมาให้พอ ไม่อย่างนั้นวันนี้เจ้าอย่าหวังว่าจะไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว!”
“มาอาศัยอยู่นานปานนี้ ค่าเช่า ค่าทำร้ายจิตใจ ค่าชดเชยวัยหนุ่มสาวสักอย่างก็อย่าคิดจะขาด!”
ลูกแก้วแสงสั่นไหวอย่างรุนแรงหลายครั้ง แสงสว่างวูบวาบไม่คงที่ เห็นได้ชัดว่าถูกคำพูดไร้เหตุผลของซูอี้ทำเอาจนพูดไม่ออก
【ผู้ข้ามภพท่านนี้ กรุณาใจเย็น ระบบเพิ่งเปิดใช้งานเสร็จเมื่อครู่นี้ ก่อนหน้านั้นอยู่ในสภาวะหลับใหลตลอด ไม่มีเรื่องที่เรียกว่าอาศัยอยู่ในร่างท่านมาสิบแปดปี แล้วจะมีค่าเช่าได้อย่างไร?】
“ข้าไม่สน! อย่างไรเสียเจ้าเปิดใช้งานแล้วก็ยกเลิกการผูกมัด นั่นก็เท่ากับทำให้แผนการข้ามภพอันยิ่งใหญ่ของข้าล่าช้า!”
“ถ้าไม่ชดเชย ข้าก็ไม่ปล่อย! อย่างมากเราก็ตายไปด้วยกัน เจ้าเองก็อย่าคิดว่าจะไปหาเจ้าของร่างคนต่อไปได้!”
ลูกแก้วแสงดิ้นรนอยู่หลายครั้ง แต่กลับพบว่าเมื่อแยกออกจากผู้ถือร่างแล้ว ตัวมันแทบไม่มีพลังเหลืออยู่ ไม่อาจหลุดจากอ้อมกอดของซูอี้ได้ สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้อย่างจนใจ
วินาทีถัดมา ลำแสงเรียวบางแต่เจิดจ้าสามสายก็แยกออกมาจากลูกแก้ว ลอยค้างอยู่ตรงหน้าซูอี้และหมุนวนอย่างช้า ๆ
【ช่างเถิด คราวนี้เป็นความผิดพลาดของระบบจริง ๆ และสร้างความเดือดร้อนให้ท่าน ต้องขออภัยอย่างยิ่ง ลำแสงทั้งสามสายนี้คือของชดเชยสามชิ้น เพียงยื่นมือไปสัมผัสก็รับไปได้】
【ขอเตือนผู้ข้ามภพเพิ่มเติม ระบบนี้ไม่มีสิทธิ์โจมตีผู้ข้ามภพ ท่านรับของได้อย่างสบายใจ ไม่จำเป็นต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้】
ซูอี้เลิกคิ้ว คำพูดนี้เขาเชื่ออยู่
หากระบบโจมตีเขาได้ ตอนที่เขากระโจนเข้าไปเมื่อครู่ก็คงถูกจัดการไปแล้ว ไหนเลยจะยังมานั่งต่อรองกับมันอยู่ตรงนี้ได้
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่คลายแขนที่กอดลูกแก้วแสงไว้ เพียงเงยหน้าจ้องลำแสงทั้งสามแล้วถามเสียงขรึมว่า “ของวิเศษสามชิ้นหรือ? เป็นอะไรบ้าง บอกให้ชัดก่อน ของห่วย ๆ ข้าไม่เอานะ”
ระบบไม่ได้หงุดหงิด กลับอธิบายอย่างอดทน เสียงกลไกดังขึ้นอย่างราบเรียบ
【ของวิเศษชิ้นที่หนึ่ง: เทมเพลตยอดขุนพล มือกระบองคู่ดอกแดงอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ถัง ฉินฉยง ยึดประวัติศาสตร์จริงเป็นหลัก ใช้เรื่องเล่าสามก๊กฉบับนิยายเป็นรอง และครอบคลุมเนื้อหาที่เกี่ยวข้องในระดับสูง】
【ของวิเศษชิ้นที่สอง: ตาทองอ่านคน ใช้จำแนกชื่อและค่าคุณสมบัติช่วงสูงสุดของผู้อื่นได้ ค่าคุณสมบัติสูงสุดคือ 105 ผู้ที่มีค่าต่ำกว่า 90 จะไม่แสดงผล】
【ของวิเศษชิ้นที่สาม: เหล็กเส้นข้ออ้อยมาตรฐานเส้นผ่านศูนย์กลางสองเมตรครึ่ง สามารถขึ้นรูปได้ตามใจหนึ่งครั้ง เมื่อขึ้นรูปสำเร็จแล้ว จะกลายเป็นยอดศาสตราแห่งโลกนี้】