“ของข้า ทั้งหมดเป็นของข้า! ฮ่าๆๆ”
เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์ หัวอวิ๋นเทียนที่กำลังปีนขึ้นไปพลางใช้ลูกแก้ววิญญาณดูดซับสายสืบทอดของปรมาจารย์ เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่เย่เสวียนมองมา มุมปากก็ยกยิ้มเย้ยหยันอย่างได้ใจ
“เห็นหรือยัง? เย่เสวียน! นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างเจ้ากับข้า!”
หัวอวิ๋นเทียนมั่นใจว่า ตราบใดที่มีลูกแก้ววิญญาณอยู่ในมือ ต่อให้เย่เสวียนขึ้นไปบนเขาศักดิ์สิทธิ์ก่อน สุดท้ายก็จะถูกเขาเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า กลายเป็นหินเหยียบย่างของเขาในการก้าวเข้าสู่เส้นทางเทพเสวียนเทียน
ขณะที่หัวอวิ๋นเทียนกำลังหยิ่งผยอง อาศัยลูกแก้ววิญญาณลบล้างกฎของแดนลับ เตรียมจะนำสายสืบทอดสามสายของปรมาจารย์ตรงหน้าเก็บเข้าสู่อ้อมอก
“ฟิ้ว~” เสียงหนึ่งดังขึ้น
สายสืบทอดของปรมาจารย์ทั้งสามที่เปล่งประกายแสงเจิดจ้า กลับหายไปสายหนึ่งอย่างไร้สาเหตุ
หัวอวิ๋นเทียน: “???”
เกิดอะไรขึ้น?
ท่านไห่ภายในร่างของหัวอวิ๋นเทียนก็เช่นกัน เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“สายสืบทอดสามสาย หายไปสายหนึ่งได้อย่างไร?”
แม้พลังวิญญาณที่เหลืออยู่ของท่านไห่จะไม่เทียบเท่าตอนที่รุ่งเรืองถึงขีดสุด แต่พลังฝีมือโดยรวมในเขตถิ่นทุรกันดารใต้ก็นับว่าสะเทือนฟ้าสะท้านดิน ทว่าวินาทีที่สายสืบทอดหายไปนั้น เขากลับไม่มีลางสังหรณ์แม้แต่น้อย?
ด้านหัวอวิ๋นเทียนก็เหมือนกัน
เขาแบกรับความเจ็บปวดจากการสะท้อนกลับอันรุนแรงของลูกแก้ววิญญาณ เปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ในแดนลับ เสียแรงดึงดูดสายสืบทอดมาได้แท้ๆ แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญกลับหายไปอย่างลึกลับ?
เรื่องนี้พูดออกไป ใครจะกล้าเชื่อ?
“หรือว่า ลูกแก้ววิญญาณเกิดปัญหา?”
หลังจากทั้งสองคนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง หัวอวิ๋นเทียนกับท่านไห่ก็เริ่มตรวจสอบสภาพของลูกแก้ววิญญาณทันที
“เป็นไปได้อย่างไร?”
เมื่อตรวจสอบดู ทั้งสองก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง
“กฎของแดนลับที่สายสืบทอดสามสายก่อขึ้น ทั้งหมดถูกลูกแก้ววิญญาณแบกรับไว้ เหตุใดสายสืบทอดจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย?”
ลูกแก้ววิญญาณที่เทพแท้หลอมขึ้นมิได้ไร้เทียมทาน ยิ่งกว่านั้น ลูกแก้ววิญญาณในมือของหัวอวิ๋นเทียนยังเป็นเพียงกึ่งสำเร็จ