ดวงตามังกรสีทองหลอมละลายของจูหลงลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความหวัง
น่าเสียดาย สายตาของโจวหยวนกลับมองข้ามเขาไป จับจ้องยังน่านน้ำไร้ขอบเขตที่ปั่นป่วนชั่วนิรันดร์
ในที่สุด เขาก็ส่ายศีรษะเพียงน้อยนิด
"สหายเต๋า..."
เสียงของจูหลงแหบแห้ง ทุกคำเหมือนถูกบีบออกจากช่องว่างของเกล็ดมังกร มีสัมผัสเสียดสีของโลหะ
"จะมีสักหนทาง... ไม่ได้เลยหรือ?"
"หนทาง?"
โจวหยวนดึงสายตากลับมา มองเขาอย่างสงบ
"สหายเต๋าจูหลง สิ่งที่ท่านขอหาใช่หนทาง แต่เป็นผลลัพธ์"
"กรรมและเหตุปัจจัยของตระกูลมังกร มิใช่แค่ตัวเลขอีกต่อไป หากแต่เป็นพันธนาการ โซ่ตรวนที่วิถีสวรรค์ประทับลงในสายเลือดตระกูลมังกรด้วยพระองค์เอง ณ ส่วนลึกที่สุด"
น้ำเสียงของเขามิได้ดัง แต่แจ่มชัดในญาณวิญญาณของจูหลง
จูหลงย่อมรู้ชัด ว่ากรรมนั้นใหญ่หลวงเพียงใด
มหาภัยดราก้อนและหงส์ยุคต้น สามเผ่าชิงอำนาจ เลือดย้อมแดนบรรพกาล ความแค้นของสรรพชีวิตนับร้อยล้าน กับความรับผิดชอบที่เส้นชีพจรปฐพีทั่วทิศตะวันตกของแดนบรรพกาลพังทลาย ล้วนกดทับบนบ่าของตระกูลมังกร
แต่พวกมันก็ชดใช้แล้วมิใช่หรือ!
ตระกูลมังกรถอนตัวจากทวีปแดนบรรพกาล ปกครองน่านน้ำทั้งสี่ชั่วกาล ยังไม่พออีกหรือ?
นับแต่กัปป์มิรู้กี่กัปป์ พวกมันจัดระเบียบสายน้ำ ควบคุมเมฆาบันดาลฝน บุญญานิสงส์ที่ได้ก็ทุ่มลงในวังวนกรรมที่เหมือนหลุมไร้ก้นนี้ เหตุใดจึงยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด?
โจวหยวนมองเห็นความไม่ยอมจำนนของเขา
"ชำระเหตุปัจจัย ชดใช้กรรมอุปสรรค เป็นหนทางที่ถูกต้องแท้จริง"
"แต่ท่านเคยคิดหรือไม่ เหตุใดตระกูลมังกรจึงไม่เคยได้รับวิธีแห่งบุญญานิสงส์จากวิถีสวรรค์ที่พอจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน?"
คำถามนี้คือกุญแจ และก็คือมีดแหลม
มันทิ่มแทงแผ่นกระดาษหน้าต่างที่จูหลงจงใจหลีกเลี่ยงมาตลอด
ใช่แล้ว เหตุใด?
ด้วยความสามารถของตระกูลมังกร แผ่ขยายทั่วสมุทร หากวิถีสวรรค์ยอมให้โอกาส วิธีหาเก็บเกี่ยวบุญญานิสงส์จะมีแค่หมื่นพันทางหรือ?
แต่กลับไม่มี
ความพยายามทั้งหมด เป็นเพียงน้ำหยดเดียวดับไฟลุกโชน
จูหลงนิ่งงัน
เสียงของโจวหยวนดังขึ้นอีกครั้ง แฝงด้วยความเมินเฉยขณะกล่าวถึงข้อเท็จจริงเก่าแก่
"เพราะว่า กรรมอุปสรรคของตระกูลมังกร ไม่มีทางชดใช้หมดสิ้น"
ครืน!