เช้าตรู่วันที่ห้าเดือนสิบ จ้าวหนิงก็ตื่นขึ้นมา
เมื่อคืนดื่มสุราที่ตระกูลเฉียนไปไม่น้อย ยามนี้ศีรษะยังมึนงงอยู่บ้าง เขาจึงดื่มชา กินขนมไปเล็กน้อย แล้วนั่งออกกำลังกายง่ายๆ อยู่ครู่หนึ่ง อาการจึงค่อยทุเลา
“ฝ่าบาท ไท่เว่ยหวังขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ให้เขาเข้ามา”
หวังจงหวังเข้ามาแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงเรียกกระหม่อมมาด้วยเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ”
“เรื่องการผลิตเกลือทะเลครั้งละมากๆ เรากับคุณหนูเฉียนตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เรื่องต่างๆ ในพื้นที่เหลี่ยงเจ๋อ เจ้าจงจัดคนไปช่วยนางจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้พวกเขาถูกผู้อื่นควบคุม เรื่องเกลือทะเลเกี่ยวข้องกับสงครามระหว่างซ่งกับเซี่ย เป็นกิจการสำคัญของแผ่นดินและการทหาร”
“ฝ่าบาททรงตกลงกับแม่นางเฉียนตั้งแต่เมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ” หวังจงหวังประหลาดใจยิ่ง “หรือเมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จไปหานางหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“มีปัญหาอันใดหรือ”
“ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงเห็นว่า ยามค่ำคืนเช่นนี้ ฝ่าบาทเสด็จไปถึงบ้านหญิงสาวที่ยังมิได้ออกเรือน เห็นจะไม่เหมาะสมนัก”
“อ้อ ไท่เว่ยหวังกลับรู้จักเป็นห่วงเราแล้วหรือ”
“ฮ่าๆ ฝ่าบาท กระหม่อมเพียงกังวลว่าแม่นางเฉียนจะหาคู่ครองไม่ได้ในภายหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าเอาเวลามากังวลเรื่องการเผยแพร่ธนบัตรเจียวเฉาทางเหนือให้มากกว่านี้เถิด เรื่องนี้สำคัญยิ่ง หากทำไม่สำเร็จ เรายังอาจเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัวได้ แต่เกาชิวกับพวกนั้นจับตาดูเจ้าอยู่ทุกวัน!”
“ฝ่าบาท เกาชิวมิใช่คนดี พระองค์อย่าทรงเชื่อเขาเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ!”
เวลานั้น หวังหวยจี๋กล่าวจากหน้าประตูว่า “ฝ่าบาท เกาไท่เว่ยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ให้เข้ามา”
หวังจงหวังพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา “ฝ่าบาท วันนี้กระหม่อมจะเปิดโปงธาตุแท้ของคนถ่อยอย่างเกาชิวต่อพระพักตร์พระองค์...”