ลวี่อี้ห้าวก้าวออกมาจากแถวแล้วกล่าวว่า “กระหม่อมก็เห็นว่าควรเป็นเช่นนี้ เงินตราคือความน่าเชื่อถือ ราชสำนักหล่อเหรียญอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ทั้งยังลดต้นทุนและลดคุณภาพลง แล้วชาวบ้านจะยินดีใช้ได้อย่างไร? ในประวัติศาสตร์ ภัยพิบัติที่เกิดจากเงินตราคุณภาพต่ำมีไม่น้อย เมื่อเหรียญเงินสามารถอุดช่องโหว่ของธนบัตรเจียวเฉาได้เป็นอย่างดี ราชสำนักก็ควรผลักดันอย่างเต็มกำลัง”
ไช่เม่ากลับกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมมีข้อสงสัย หากหล่อเหรียญเงินเพิ่ม แล้วมีเหรียญไหลเข้าสู่หมู่ชาวบ้านเป็นจำนวนมาก หากประชาชนไม่จำเป็นต้องใช้ธนบัตรเจียวเฉาอีกจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
ลวี่อี้ห้าวกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ให้ธนาคารสำรองเงินไว้ แล้วเปิดให้แลกธนบัตรเจียวเฉากับเหรียญเงินและเหรียญทองแดงได้ทั้งคู่ จะช่วยเพิ่มความเชื่อมั่นต่อธนบัตรเจียวเฉา”
“เช่นนั้นท่านลวี่เซี่ยงกงเห็นว่า ควรหล่อเงินตราเพิ่ม แล้วปล่อยเข้าสู่หมู่ชาวบ้านต่อไปหรือ?”
“หากไม่ทำเช่นนั้นแล้วจะทำอย่างไร?”
“ทำไม่ได้เด็ดขาด!” ไช่เม่ากล่าว “ปัญหาปากท้องที่เกิดจากภาวะเงินฝืดย่อมร้ายแรง แต่ปัญหาปากท้องที่เกิดจากภาวะเงินเฟ้อกลับร้ายแรงยิ่งกว่า อีกทั้งการศึกกับญี่ปุ่นครานี้ เหตุใดกองทัพญี่ปุ่นจึงมีปืนใหญ่?”
เฉียนอวี้ชิงเหลือบมองไช่เม่า ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังจะกล่าวสิ่งใด
ไช่เม่ากล่าวต่อว่า “อวี๋เสนาบดีก็กล่าวไว้แล้วว่า ปืนใหญ่ของกองทัพญี่ปุ่นเป็นพ่อค้าฝูเจี้ยนที่ขายให้ อีกทั้งอ๋องคังเพิ่งไปกว่างโจว รายงานกราบทูลก็กล่าวถึงชาวบ้านที่ลักลอบหล่อปืนใหญ่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
กลับไม่มีผู้ใดตอบเขา
“ทั้งหมดเป็นเพราะราชสำนักตามใจพ่อค้ามากเกินไปในช่วงหลายปีมานี้!” น้ำเสียงของไช่เม่าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “เมื่อวานขายปืนใหญ่ให้กองทัพญี่ปุ่น วันนี้จะมีผู้ขายปืนใหญ่ให้ทะเลใต้หรือไม่? ทะเลใต้อยู่ห่างจากเมืองหลวงนับหมื่นลี้ ยามนี้บนทะเลใต้มีปืนใหญ่ถูกขายออกไปแล้วเป็นจำนวนมากหรือไม่ ผู้ใดจะล่วงรู้?”