ห่าธนูหนาทึบราวฟ้าคลุมดินโปรยลงมา กระหน่ำใส่ค่ายกลทหารของกองทัพซ่ง
ภายใต้การคุ้มกันของเกราะเหล็กและโล่ ธนูจึงยังไม่อาจเจาะแนวค่ายกลของกองทัพซ่งได้ในทันที
ทว่าธนูของชาวฮุยกู่ดูจะมีอยู่ไม่น้อย
นี่เป็นการโจมตีระลอกที่ 30 แล้ว
ลูกธนูของกองทัพซ่งหมดลงแล้ว แต่ชาวฮุยกู่ยังมีธนูเหลือเฟือ
แต่ก็พอเข้าใจได้ ชาวฮุยกู่เป็นชนเผ่าเร่ร่อนแห่งซีอวี้ พวกเขาเริ่มล่าสัตว์ตั้งแต่ยังเยาว์
การยิงธนู โดยเฉพาะการยิงธนูบนหลังม้า คือทักษะพื้นฐานในการล่าสัตว์
สิ่งที่ทำให้เสอเยี่ยนจื้อประหลาดใจคือ ชาวฮุยกู่เตรียมการมาอย่างรอบคอบยิ่ง
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นปฏิบัติการทางทหารที่วางแผนไว้ล่วงหน้า
แรงกระหน่ำจากธนูย่อมส่งผลต่อขวัญกำลังใจของกองทัพซ่งอยู่บ้าง
ทั้งสองฝ่ายตั้งกระบวนทัพเผชิญหน้ากันมา 1 ชั่วยามแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ช่วงอ่อนล้า
เสอเยี่ยนจื้อมองไปเบื้องหน้า สีหน้าพลันเคร่งขรึม
“ยังยืนยันไม่ได้หรือว่าชาวฮุยกู่มีกำลังมาเท่าใด?” เสอเยี่ยนจื้อถาม
“ท่านแม่ทัพ ภูมิประเทศเหอซีกว้างใหญ่ไพศาล ศัตรูอาจปรากฏขึ้นจากทิศทางใดก็ได้รอบด้านทุกเมื่อ” ชานจวินอู่โปกล่าว “แต่ตามความเห็นของข้าน้อย ชาวฮุยกู่น่าจะมีกำลังมาเพียงกองนี้ ทว่าภายในกองทัพมีชาวตั่งเซี่ยงปะปนอยู่ไม่น้อย”
“ข้าน้อยก็เห็นเช่นนั้น” หวังจื้อ รองชานจวินกล่าว “ซู่โจวกับกวาโจวตกอยู่ในมือชาวฮุยกู่แล้ว ชาวตั่งเซี่ยงที่นั่นรู้ว่าซีเซี่ยล่มสลาย พวกเขาย่อมเข้าร่วมกับชาวฮุยกู่ไปนานแล้ว”
เสียงโห่ร้องสังหารสะเทือนฟ้าดังมาจากเบื้องหน้า
หลังจากทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอยู่พักหนึ่ง กำลังหลักของชาวฮุยกู่ยังไม่เคลื่อนทัพ ทว่ากองทหารม้ากลับบุกจู่โจมเข้ามาจากปีกทั้งสองข้างก่อน