วันที่ 22 เดือนแปด อากาศเย็นสบายในฤดูสารท
จ้าวหนิงตรวจพลกองทัพชายแดนเมืองจ้าวโจวอย่างเอิกเกริก
แถวทหารราบที่จัดระเบียบเป็นแนวเดียวกันตั้งเรียงอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ ดูราวกับก้อนเหล็กรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลายก้อน
ธงรบโบกสะบัดอยู่กลางท้องฟ้า เกราะเกราะงามส่องประกายวาววับดุจโลหะใต้แสงตะวัน
กองหน้าไม้ กองธนู ทหารราบเบา และทหารเกราะปู้เหรินจัดวางประสานกันตามรูปแบบที่กำหนดไว้
ขณะนั้นเสียงกลองศึกพลันดังก้อง สะท้อนไปทั่วทุ่งกว้าง
ทหารม้าราว 6,000 นายสวมเกราะเหล็ก สะพายธนูและลูกศร พกทวนยาว ควบผ่านลานโล่งเบื้องหน้ากองทัพ
ภาพม้าศึกนับฝูงทะยานห้อตะบึงประหนึ่งกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่พังทลาย หลังพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็หันไปทางเบื้องหน้า ระดมยิงธนู ก่อนจะคว้าทวนพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง เสียงโห่ร้องสังหารดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
ทหารม้าเหล่านี้คล้ายกับกองม้ากว่ายจื่อของชาวจิน สวมเกราะเหล็กเช่นกัน ทว่าเกราะชนิดนี้ไม่ใช่เกราะหนักแบบเกราะปู้เหริน มีน้ำหนักเพียงยี่สิบกว่าจินเท่านั้น
อาวุธประจำกายประกอบด้วยธนูขนาดเล็ก ทวนม้า ดาบ และกระบองเหล็ก
สิ่งเหล่านี้สัมพันธ์ใกล้ชิดกับบทบาทของทหารม้าประเภทนี้ในสนามรบ
พวกเขาโจมตีปีกทั้งสองข้าง ใช้ธนูยิงกดดันข้าศึกเพื่อค้นหาช่องโหว่
เมื่อแนวป้องกันของข้าศึกมีช่องโหว่ ก็จะรวมกำลังเข้าพุ่งโจมตีอย่างรวดเร็ว
ยามเข้าประจัญบานต้องเลือกใช้อาวุธให้เหมาะกับข้าศึก หากข้าศึกมิใช่ทหารราบสวมเกราะเหล็ก ก็ใช้ดาบ หากสวมเกราะ ก็ใช้กระบองเหล็ก
ทหารม้าบางส่วนยังติดตั้งทวนม้ายาวกว่าสองเมตร ทหารม้าประเภทนี้มีหน้าที่หลักในการรับมือทหารม้าของฝ่ายตรงข้าม
ยุทธวิธีพุ่งโจมตีด้วยทวนยาวนี้ริเริ่มโดยเว่ยชิงและฮั่วชี่ปิ้ง
ก่อนยุคของเว่ยชิงและฮั่วชี่ปิ้ง ไม่ว่าจะเป็นทหารม้าของราชวงศ์ที่ปกครองจงหยวน หรือชนเผ่าเร่ร่อนบนทุ่งหญ้า ต่างเน้นการยิงธนูบนหลังม้าเป็นหลัก