หลี่เฉียนซุ่นควบม้ามาหยุดเบื้องหน้ากองทัพที่เขาภาคภูมิใจที่สุด
ยามนี้ ธงรบของกองทัพซีเซี่ยโบกสะบัดท่ามกลางลมและหิมะ ตรงกลางกองทัพส่วนกลางคือที่ตั้งของเถี่ยเหยาจื่อ
ทุกคนเริ่มสวมเกราะสีดำอย่างคล่องแคล่ว
คนเหล่านี้ล้วนเป็นชาวตั่งเซี่ยง ไม่ก็เป็นบุตรหลานขุนนาง ไม่ก็เป็นบุตรหลานผู้มั่งคั่ง
พวกเขาคือกลุ่มผู้มีพรสวรรค์สูงสุดที่คัดเลือกมาจากผู้คนหลายล้าน เริ่มฝึกฝนกันตั้งแต่วัยเยาว์
อาหารการกินของพวกเขาแตกต่างจากทหารทั่วไป แม้แต่เสบียงและยุทโธปกรณ์ของกองทัพรักษาการณ์เมืองหลวงก็ยังเทียบพวกเขาไม่ได้
คนที่เตี้ยที่สุดในหมู่พวกเขายังสูงถึง 1.8 เมตร ทั้งยังใช้มือเดียวกวัดแกว่งอาวุธหนักยี่สิบกว่าจินได้อย่างง่ายดาย
“พี่น้องทั้งหลาย ชาวซ่งยกกองทัพทั้งแผ่นดินมา พวกเขาหมายจะกำจัดพวกเรา สังหารบุรุษทุกคน ทำให้บุตรหลานและสตรีของเราตกเป็นทาส ทำลายบ้านเกิดเมืองนอนและบรรพสถานของพวกเรา!”
ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่เฉียนซุ่นแดงก่ำ ราวกับชั่ววันเดียวเขาแก่ลงยี่สิบปี
เขาแก่ชราลงจริง ๆ เส้นผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย กำลังกายก็ถดถอย
หลี่เฉียนซุ่นบนหลังม้าท่ามกลางลมและหิมะดูราวกับเทียนไขที่ใกล้มอดดับ พร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ
ทว่าน้ำเสียงของเขากลับหนักแน่นกังวาน เขากล่าวต่อว่า “บรรพชนของพวกเราสละชีวิต เดินทางจากทุ่งหญ้าอันแร้นแค้นมาถึงซิงชิ่งฝู่ ผ่านการต่อสู้และหลั่งเลือดของคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า จึงตั้งหลักได้ พวกเราทำนาอยู่ริมแม่น้ำหวงเหอ บุตรหลานของเรามีบ้านให้อาศัย มีธัญญาหารให้กิน!”
“บัดนี้ ชาวซ่งเหล่านั้นหมายทำลายทุกสิ่ง! วันนี้ ข้าจะนำพวกเจ้าต่อสู้อย่างสุดชีวิต พวกเราไม่มีทางถอยแล้ว!”