ก้อนหินจากเครื่องยิงหินพุ่งเข้ามา กระแทกศีรษะทหารซ่งคนหนึ่งซึ่งเพิ่งยิงธนูออกไป
เสียงทึบดังปึง
แรงกระแทกทำให้ใบหน้าของเขาแหลกเละ กระดูกสันจมูกหัก ดวงตาระเบิด เบ้ากระดูกใบหน้ายุบลง แรงมหาศาลยังซัดร่างให้ลอยถอยหลังไปชนคนอีกสามคนที่อยู่ด้านหลัง
ท้ายที่สุด ร่างของเขาก็ล้มลงบนตัวสหายร่วมรบ
ผู้คนรอบข้างถูกเลือดสาดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง
บางคนหวาดกลัว เมื่อเช้านี้พวกเขายังพูดคุยเรื่องในบ้านด้วยกันอยู่ ทุกคนจำได้ว่าหนุ่มผู้นี้เป็นบุตรชายคนเดียวของครอบครัว
บัดนี้เขาตายแล้ว
มีคนรีบลากร่างเขาไปด้านหลัง เขย่าร่างอยู่สองครั้ง ทว่าเขากระตุกเบา ๆ ทั่วทั้งร่างเพียงไม่กี่หน ก่อนจะนิ่งสนิท
ไม่มีผู้ใดมีเวลาสลดใจ คนที่เตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังต่างกรูกันขึ้นไปข้างหน้าในทันที
“ทุกคนระวังให้ดี ศัตรูเริ่มใช้เครื่องยิงหินแล้ว ยกโล่ขึ้น!”
จางป๋อเฟินตะโกนก้อง
นายทหารที่ยืนอยู่แนวหน้าร่วมกับทหารสามัญเช่นเขามีไม่มากนัก การที่เขาอยู่ตรงนี้เองก็ทำให้ขวัญกำลังใจของทุกคนฮึกเหิมขึ้น
ทหารด้านหลังยกโล่ขึ้น ตั้งแนวป้องกันเรียงรายอยู่ตรงเชิงเทิน
ปึง ปึง...
ก้อนหินอีกหลายก้อนพุ่งเข้ามา
ครานี้ต่างจากคราก่อน ก้อนหินมีขนาดเล็กกว่า แต่จำนวนกลับเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
มันกระแทกโล่ดังปึง ๆ
มือของทหารบางคนที่กำโล่ถูกแรงกระแทกมหาศาลสะเทือนจนปวดระบม บางคนถึงกับข้อมือหัก
“เครื่องยิงหิน! เครื่องยิงหิน!”
จางป๋อเฟินเดินไปตามแนวพลางตะโกนเสียงดัง
ทหารซ่งที่หอคอยมุมกำแพงเริ่มใช้เครื่องยิงหิน