ส่งทุกคนออกจากประตูแล้ว เฉียนอวี้ชิงก็กลับมา
“คุณชายจ้าว ข้าต้อนรับไม่ทั่วถึง ขอท่านโปรดอภัย”
จ้าวหนิงลุกขึ้นกล่าวว่า “เป็นข้าที่ขับไล่แขกของพวกท่านไป ผู้ที่ควรขอโทษคือข้าต่างหาก”
“มิได้ มิได้” เฉียนจิ่นซูเอ่ย “การค้าขายในตงจิงนั้นลึกล้ำเกินหยั่ง พี่น้องอย่างพวกเราคงรับมือไม่ไหว”
เฉียนอวี้ชิงทอดถอนใจเช่นกัน “ข้าไม่เคยคาดคิดว่าขายของในราคาต่ำก็ยังไม่ได้ พี่น้องเราคงกลับหางโจวไปค้าขายอย่างสบายใจดีกว่า กิจการในตงจิงนี้ พวกเรามิอาจข้องเกี่ยวได้จริง ๆ”
จ้าวหนิงกล่าวว่า “พวกท่านไม่จำเป็นต้องหมดกำลังใจไป ข้าเองก็พอรู้จักผู้คนในตงจิงอยู่บ้าง”
เฉียนอวี้ชิงยิ้มขื่น มิได้เอ่ยวาจา หรือคุณชายจ้าวผู้นี้จะรู้จักไท่เว่ยหวังจริง ๆ กัน?
เขาไม่คิดหวังอะไรนัก
จ้าวหนิงกลับกล่าวว่า “ที่ข้ามาเยือนครั้งนี้ แท้จริงมีเรื่องสำคัญอยากหารือกับคุณหนูเฉียนด้วย”
เฉียนจิ่นซูถามว่า “ท่านมีเรื่องสำคัญอันใดหรือ?”
“ข้าได้ยินมาว่า กรมการค้าทางทะเลหางโจวทำการค้ากับดินแดนโพ้นทะเลอยู่มาก?”
“กรมการค้าทางทะเลหางโจวค้าขายกับต่างแดนอย่างคึกคักจริง มีเรือไปยังโครยอ ญี่ปุ่น และน่านน้ำหนานหยางมากมาย ท่านถามเรื่องนี้ด้วยเหตุใด?”
“ข้ามีสินค้าบางอย่าง อยากส่งไปขายยังต่างแดนเพื่อหากำไร แต่ที่หางโจวข้าไม่มีคนคุ้นเคย จึงมาพบคุณหนูเฉียน ข้าได้ยินว่าท่านมีเสบียงอยู่มาก อยากทำการค้ากับท่านสักหน่อย”
“โอ้ ท่านอยากทำการค้านี้อย่างไรหรือ?”
“ข้ามีสหายอยู่ที่เติ้งไหล ต้องการเสบียงจำนวนมาก พวกท่านเพียงขนส่งเสบียงจากหางโจวไปเติ้งไหลทางเรือก็พอ”
“ต้องการเท่าใด?”
“มีเท่าใดก็เอาเท่านั้น”
สองพี่น้องสบตากัน ความต้องการของคุณชายจ้าวช่างประหลาดนัก