หานฉางกลับเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ท่านอ๋อง ให้ทหารเกณฑ์เหล่านั้นไปตาย จะกระทบขวัญกำลังใจของกองทัพอื่นหรือไม่?”
หานฉางเป็นคนซื่อตรง มีข้อสงสัยก็ถามออกมาตรง ๆ ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยทำศึกเช่นนี้มาก่อน
“หากคนที่ตายไม่ใช่พวกเขา พวกเขาก็ไม่ใส่ใจหรอก บางทีพอกลับไปยังอาจพูดจาถากถางคนเหล่านั้นอีกหลายคำ” จินอูจู๋ตบไหล่หานฉาง พลางยิ้มกล่าวว่า “ความเสมอภาคของสรรพชีวิตที่พุทธศาสนากล่าวถึง คือคำลวงที่ใหญ่หลวงที่สุดในโลกนี้ ลัทธิหรูดำรงอยู่ในจงหยวนมานับพันปีโดยไม่เสื่อมถอย ย่อมมีเหตุผล อ่านตำราให้มากหน่อย ย่อมเป็นประโยชน์ต่อเจ้า”
“แม่ทัพผู้น้อยยังไม่ค่อยเข้าใจ ในลัทธิหรูเหมือนไม่ได้กล่าวให้คนเหล่านั้นไปตายก่อน”
“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงให้ความสำคัญกับเจ้ามาโดยตลอด?” จินอูจู๋ไม่เพียงไม่โกรธ กลับเอ่ยกับหานฉางราวกับพี่ชายว่า “เพราะความซื่อตรงและจริงจังของเจ้า”
“เป็นลัทธิขงจื๊อเองที่แบ่งผู้คนออกเป็นชนชั้นสูงต่ำ อีกทั้งลัทธิหรูก็มิได้ขึ้นอยู่กับคำกล่าวของขงจื๊อและเมิ่งจื่อเพียงสองคน ในจงหยวนมีบัณฑิตมากมายตีความคัมภีร์หรูขึ้นใหม่ แต่พวกจอมปลอมเหล่านั้นกลับไม่มีใครกล้าพูดว่า ชาวบ้านก็ไม่ต่างจากเครื่องมือไถนา บทบาทของชาวบ้านในยามปกติคือเพาะปลูก ส่งมอบเสบียงส่วนใหญ่ขึ้นมา ครั้นว่างจากงานนา ก็ต้องไปใช้แรงงานเกณฑ์ ยามทำศึก แน่นอนว่าต้องขึ้นสนามรบไปตาย”
หานฉางทอดถอนใจในใจ ดูท่าบัณฑิตลัทธิขงจื๊อเหล่านั้นจะพูดจาไพเราะที่สุด แต่กลับทำเรื่องน่ารังเกียจยิ่งกว่าฉันเสียอีก!
ภาระทางใจเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในใจหานฉางมลายสิ้น
บ่ายวันที่สิบห้าเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ สนามรบป้าโจวเข้าสู่ความสงบชั่วคราว เงียบงันเสียจนชวนให้รู้สึกผิดปกติ