“หากเป็นเช่นนี้ ค่าใช้จ่ายทางทหารในเหลียวตงคงมิได้มีเพียงสี่ล้านก้วนเสียแล้ว อย่างน้อยต้องถึงห้าล้านก้วน เพราะยังต้องเติมเสบียงและสิ่งของต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังมีเงินบำเหน็จปลอบขวัญ ยุทโธปกรณ์ และค่าใช้จ่ายในการสร้างเมือง หากเมืองที่สร้างขึ้นถูกข้าศึกจินทำลาย ก็ต้องสร้างใหม่อีก...”
เหมยจื้อลี่เริ่มบ่นพึมพำไม่หยุด
สีหน้าของเขาดูเหม่อลอยอยู่บ้าง การเป็นขุนนางดูแลการคลังให้จ้าวหนิง ช่างเป็นงานที่ท้าทายอย่างยิ่ง
“ปีหน้าข้าต้องหาเงินเพิ่มอีกยี่สิบล้านก้วน เจ้าพอมีวิธีหรือไม่?”
“ทำได้เพียงตรวจสอบภาษีทางใต้ให้เข้มงวดพ่ะย่ะค่ะ! อีกทั้งการปฏิรูปที่ดินทางใต้ หากดำเนินไปอย่างราบรื่น ก็จะมีรายได้ก้อนใหญ่พ่ะย่ะค่ะ!”
“แต่หัวเมืองต่าง ๆ ทางใต้ล้วนเจรจากับข้า อ้างว่าชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎรแสนลำบาก ขอให้ราชสำนักงดเก็บภาษี”
“เรื่องนี้...” เหมยจื้อลี่อ้ำอึ้งไปชั่วขณะ “ในเมื่อเกี่ยวข้องกับความเป็นอยู่ของราษฎร เช่นนั้นขอฝ่าบาททรงชะลอการทำศึกอีกสักระยะ แล้วทรงใส่พระทัยต่อความเป็นอยู่ของราษฎรให้มากพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าก็คิดเช่นนี้หรือ?”
“ราษฎรสำคัญกว่าผู้ปกครอง เป็นวาจาที่ฝ่าบาทตรัสอยู่เสมอพ่ะย่ะค่ะ”
“หากทำตามที่เจ้าว่า แล้วดำเนินนโยบายเกษตรใหม่เพื่อหารายได้ในหัวเมืองต่าง ๆ ทางใต้เล่า?”
“เช่นนั้นย่อมเกิดความวุ่นวายภายในอีก ปีหน้าฝ่าบาทก็ยังไม่อาจกำจัดเซี่ยได้พ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวหนิงเดินไปมาหน้าแผนที่ขนาดใหญ่ สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับจมอยู่ในความกังวลอย่างลึกล้ำ
สิ่งที่ทำให้เขากังวลมิใช่การกำจัดเซี่ย หากเป็นหัวเมืองต่าง ๆ ทางใต้
เขาไม่อาจแน่ใจได้ว่าสถานการณ์ทางใต้ในยามนี้เป็นอย่างไร แม้แต่ข่าวที่เกาชิวนำกลับมาก็ยังกล่าวว่าความเป็นอยู่ของราษฎรแสนลำบาก