เครื่องยิงหินหุยหุยเคยเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ชั่วขณะหนึ่งในประวัติศาสตร์
ช่วงเวลาสำคัญที่สุดอาจเป็นคราที่กองทัพมองโกลใช้มันตีเมืองเซียงหยางซึ่งยืนหยัดต้านทานมานานถึง 6 ปีจนแตก
เล่ากันว่าเครื่องยิงหินหุยหุยสามารถเหวี่ยงก้อนหินยักษ์หนักกว่าร้อยจินออกไปได้ไกลถึง 400 เมตร
ในอดีต คูเมืองเซียงหยางกว้าง 150 เมตร
ระยะ 400 เมตรนั้นไกลเกินกว่าคูเมืองเซียงหยางมากนัก
เครื่องยิงหินหุยหุยโจมตีอย่างต่อเนื่อง จนกำแพงเมืองเซียงหยางพังทลายลงโดยตรง
ไม่นานเซียงหยางก็ยอมจำนน ราชวงศ์ซ่งใต้เข้าสู่ช่วงนับถอยหลังก่อนล่มสลาย
กล่าวได้ว่า ก่อนปืนใหญ่ที่แท้จริงจะปรากฏ นี่คือจุดสูงสุดของการใช้เครื่องยิงหินตีเมืองในยุคอาวุธเย็น
แต่เห็นได้ชัดว่าจ้าวกวนเจียผู้มั่งคั่งและทำการอย่างหุนหัน ยินดีทุ่มเงินมากกว่าชาวมองโกลเสียอีก
เครื่องยิงหินหุยหุยของหยางเจิ้งนั้นมีอักษรไฟเพิ่มเข้ามา
พลาธิการของกองทัพซ่งเริ่มขนย้ายชิ้นส่วนสำหรับประกอบเครื่องยิงหินขนาดมหึมา
โครงไม้เหล่านั้นต้องใช้คนหลายคนช่วยกันแบก
แม้แต่ตะขอเกี่ยวก็ยังหนักอึ้งเป็นพิเศษ
เหล่าทหารขนย้ายไปพลาง ร้องตะโกนคำขวัญเดียวกันไปพลาง เพื่อให้เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน
เมื่อขนไปถึงจุดที่กำหนด ทหารกองเครื่องยิงหินก็เริ่มรับหน้าที่ประกอบ
นี่คือเครื่องยิงหินขนาดมหึมา การประกอบยากกว่าเครื่องที่เคยใช้มา ทว่ายังดีที่พวกเขาชำนาญมากพอแล้ว
ด้วยความร่วมมือจากทุกฝ่าย เครื่องยิงหินขนาดมหึมาทั้งสิบเครื่องก็ประกอบเสร็จ
พอถึงยามบ่าย ก้อนหินมหึมาก็ถูกขนมาถึงเช่นกัน