จ้าวหนิงถามต่อว่า “ได้ยินมาว่าเจ้ารวบรวมแผนที่และบันทึกเกี่ยวกับดินแดนโพ้นทะเลไว้ด้วยหรือ?”
“อ้อ มีอยู่บ้างเพคะ ค่อนข้างกระจัดกระจาย ล้วนเป็นของที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้”
“ข้าคิดจะเปิดมหาวิทยาลัยกิจการทางทะเลหางโจวที่หางโจว แผนที่และบันทึกเกี่ยวกับดินแดนโพ้นทะเลเหล่านั้น ให้ข้ายืมไปใช้ได้หรือไม่?”
เฉียนจิ่นซูรีบกล่าวว่า “หากฝ่าบาททรงต้องการ ก็โปรดนำไปทั้งหมดเถิดเพคะ มิใช่ของล้ำค่าอันใด การได้ช่วยเหลือฝ่าบาทแม้เพียงเล็กน้อย นับเป็นเกียรติของหม่อมฉันแล้วเพคะ”
“จิ่นซู”
“หม่อมฉันอยู่เพคะ”
“เรื่องที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อวาน ล้วนเป็นความจริง”
เมื่อวาน...
เฉียนจิ่นซูจึงได้สติ นึกขึ้นได้ว่าบุรุษตรงหน้าผู้นี้เอง เมื่อวานยังกล่าวอย่างหนักแน่นว่าจะรับนางเป็นภรรยา
นางยังนึกถึงคำพูดของจ้าวหนิงเมื่อวาน ที่ว่าเมื่อแต่งกับเขาแล้ว นางจะมีโอกาสแสดงความสามารถในตำแหน่งที่สูงขึ้น
บัดนี้ดูแล้ว คำพูดของเขาล้วนเป็นความจริง
ทว่าในใจคุณหนูเฉียนกลับรู้สึกว่างเปล่า
นางมิได้ใส่ใจว่าจะได้แสดงความสามารถหรือไม่ นางเพียงอยากอยู่กับคนที่รัก
ความรักก็เหมือนสุรา ผู้ใดดื่มลงไปก็ล้วนเมามาย
เฉียนจิ่นซูดื่มสุราจอกนี้เข้าไป จึงเมามายจนไม่เหลือสติ
นางเคยคิดว่าตนจะหนีตามจ้าวกวนเหรินไปได้
นางคิดไว้หมดแล้วว่า หลังหนีตามกันไป จะหาสถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดตามหาพบแล้วตั้งหลักอยู่ที่นั่น ทำนา ผ่าฟืน หรือค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ
มีลูกสักหลายคน ปรนนิบัติสามีเลี้ยงดูบุตร อยู่กับจ้าวกวนเหรินอย่างสงบและราบรื่นจนสิ้นอายุขัย ครองคู่กันจนผมขาว
ทรัพย์สินของตระกูลเฉียน หรือชื่อเสียงใด ๆ นางไม่ต้องการอีกแล้ว
นางต้องการเพียงจ้าวกวนเหริน
แต่...
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกราวกับในอกมีรูโหว่ ความเศร้าโศกไร้ขอบเขตถาโถมเข้าใส่ดุจคลื่นน้ำ