วันที่ 6 เดือนเก้า ทัพจินเข้าสู่เขตจวนตงผิงแล้ว
ชาวบ้านทั่วเส้นทางจิงตงตะวันออกต่างรู้ข่าวแล้วว่าทัพจินบุกมา
ข่าวจากแนวหลังถูกส่งไปชางโจวอย่างเร่งด่วนผ่านสถานีม้าของกองทัพซ่ง
ยามนี้จินอูจู๋ไม่เก็บงำท่าทีอีกต่อไป หากยกพลปล้นสะดมทั่วจวนตงผิงอย่างเอิกเกริก เพื่อเสบียงอาหารและหญ้าม้า ทั้งทหารทัพจินยังระบายความคับแค้นกันอย่างสำเริงใจ
เพื่อปลุกขวัญกำลังใจ มอบรางวัลแก่ทหาร และกระตุ้นขวัญกองทัพ จินอูจู๋จึงอนุญาตให้กองทัพปล้นชิงในจวนตงผิงได้หนึ่งวัน เมื่อครบกำหนดต้องไปรวมพล ณ สถานที่นัดหมาย
ยามเย็นวันที่ 7 เดือนเก้า ทหารทัพจินราวห้าร้อยนายกลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เหลียงซานพั่ว ทางตะวันตกของซวีเฉิง เตรียมปล้นหมู่บ้านชาวประมงแห่งหนึ่งและชิงตัวสตรีทั้งหมดไป
ผู้นำกองทัพคือเหมิงอัน (นายกองพันคนหนึ่ง) ชาวทัพจิน นามว่าว่านเหยียนเท่อหลี่ เขาเป็นสมาชิกเชื้อพระวงศ์หนี่ว์เจิน
ทัพจินกลุ่มนี้เพิ่งเข้าไปในหมู่บ้านชาวประมงเบื้องหน้า ก็พบความผิดปกติ
ในหมู่บ้านกลับไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว!
ทหารทัพจินต่างงุนงงเป็นไก่ตาแตก: คนหายไปไหนกัน?
ขณะที่ทัพจินกำลังงุนงง ผู้คนก็ปรากฏตัวขึ้น
ถือดาบ ธนูและลูกศร ฉมวก ค้อนเหล็ก และกระบองเหล็ก พากันมาจนหมด
ผู้คนกรูกันมาจากทั่วทุกสารทิศ เสียงอื้ออึงกึกก้อง
เริ่มจากพลธนูระดมยิงใส่พวกเขาอย่างไม่ยั้ง
ทหารทัพจินสวมเกราะเหล็กตามแบบแผน ทว่าก็ต้านทานแรงกดดันจากฝูงชนหนาแน่นที่โผล่มากะทันหันไม่ไหว หลายคนพลันถูกข่มขวัญจนหวาดกลัว
เมื่อสิ้นสุดการระดมยิง ผู้คนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นรอบด้านต่างกรูกันเข้าใส่