“ข้าน้อยอยู่ที่ลั่วจิง จะรู้เรื่องในเมืองหลวงได้อย่างไร” หวังโส่วเต๋อกล่าว “ฉินฮุ่ยผู้นั้นก่อกรรมทำชั่วมานับไม่ถ้วน ใส่ร้ายขุนนางผู้จงรักภักดี จนผู้คนทั้งหลายต่างขุ่นแค้น มีคนลอบสังหารเขาก็มิใช่เรื่องน่าแปลก”
ไช่เม่าถามต่อ “คดีหลี่รั่วสุ่ยถูกลอบสังหารที่ลั่วจิง ก็ไม่เกี่ยวข้องกับท่านกระมัง?”
หวังโส่วเต๋อกล่าวอีกว่า “ท่านไช่สงสัยข้าน้อยหรือ?”
“เรื่องนี้เล่าลือกันไปทั่วทั้งราชสำนัก ลั่วจิงก็อยู่ในเขตปกครองของท่าน ข้าจึงถามไปตามเรื่อง”
“เรื่องนี้มิใช่ฝีมือข้าน้อยอย่างแน่นอน” หวังโส่วเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเที่ยงธรรม
“มิใช่ท่านก็ดีแล้ว เรื่องเช่นนี้อย่าทำโดยง่าย หากถูกผู้อื่นจับได้ว่าเป็นความผิด ผลที่ตามมาย่อมเหลือจะคาดคิด” ไช่เม่ากล่าวเตือน
“ท่านไช่วางใจ ข้าน้อยเป็นผู้รักษากฎระเบียบ” หวังโส่วเต๋อกล่าว
“ยามนี้องค์รัชทายาทยินดีอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา นั่นหมายความว่าจะมีผู้คนมากขึ้นยินดีเข้ามาสวามิภักดิ์!” ไช่เม่ากล่าว “เวลานี้ห้ามวู่วามเป็นอันขาด ต้องรอให้สถานการณ์ค่อย ๆ สงบลง แล้วค่อยก้าวไปทีละขั้น ต้องทำให้มั่นใจว่าองค์รัชทายาทจะสร้างผลงานในลี่ปู้ได้ ขอเพียงพระองค์ค่อย ๆ เติบใหญ่ขึ้น โอกาสที่พวกเราจะโต้กลับจ้าวติ่งก็อยู่แค่เอื้อม”
ทุกคนพยักหน้า
ไช่เม่ายินดีอดทนรอ ทว่าคนอื่นกลับมิได้คิดเช่นนั้น
เดือนแปด ณ สำนักศึกษาซงหยางคึกคักยิ่งนัก บรรดาศิษย์ร่ำเรียนดื่มด่ำกับคำสอนของปราชญ์จนมิอาจถอนตัวได้ทุกวัน
เมื่อถึงปลายเดือนแปด นักศึกษาจำนวนไม่น้อยก็ออกจากสำนักศึกษาซงหยาง
บนถนนในลั่วจิงพลันมีผู้คนเพิ่มขึ้นมากมาย
เวลานี้เหลืออีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงการสอบของมหาวิทยาลัยลั่วจิง ภายในเมืองลั่วหยางเริ่มมีกระแสลับซ่อนอยู่