ผ่านไปครึ่งชั่วยามเต็ม ข่งเยี่ยนโจวจึงออกมาจากห้อง
เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ตูเจียนเฉาอวิ๋นที่อยู่ด้านนอก รีบกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
“เรื่องใดจึงลนลานเช่นนี้?”
ข่งเยี่ยนโจวเริ่มไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าเขารำคาญที่เฉาอวิ๋นมาขัดจังหวะช่วงเวลาอันรื่นรมย์
ในประวัติศาสตร์ ข่งเยี่ยนโจวเป็นคนชั่วช้าที่มีชื่อฉาวโฉ่ แล้วเขาจะตัณหาจัดเพียงใดน่ะหรือ?
เขามีอนุภรรยาคนหนึ่ง ซึ่งให้กำเนิดบุตรสาว เมื่อบุตรสาวเติบโตขึ้นก็งดงามยิ่ง
เขาจึงบีบบังคับอนุภรรยาให้กล่าวว่าบุตรสาวมิใช่สายเลือดแท้จริงของตน จากนั้นก็รับบุตรสาวแท้ ๆ มาเป็นอนุภรรยาเสียเอง
คนเช่นนี้กลับได้ตำแหน่งข้าหลวงควบคุมทหารแห่งเส้นทางจิงตงตะวันตก ทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่
เรื่องนี้แสดงให้เห็นชัดว่า กองทัพรักษาพระองค์ในช่วงปลายราชวงศ์ซ่งเหนือมีทั้งคนดีและคนชั่วปะปนกัน
“นอกเมืองมีคนอ้างว่าถูกส่งมาจากเยว่เฟย ตูถ่งแห่งต้าหมิงฝู่ในเหอเป่ย บอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการพบท่าน”
“เยว่เฟย?” ข่งเยี่ยนโจวขมวดคิ้ว “ไม่เคยได้ยินมาก่อน ต้าหมิงฝู่มีคนเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“เรื่องนี้... บัดนี้ต้าหมิงฝู่อยู่ภายใต้การบัญชาการของท่านอัครมหาเสนาบดีจง ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบแน่ชัด แต่ควรพบเขาสักครั้งจะดีกว่า”
“ไม่พบ! นี่เห็นชัดว่าเป็นสายลับที่กองทัพจินส่งมา!”
“แต่หากว่า...”
“ไม่มีแต่ ต้าหมิงฝู่อยู่ในเขตป้องกันของจงเจ๋อ ที่นี่คือฝู่เฉิง อยู่ในเขตป้องกันแนวตะวันออก พวกเขาจะมีน้ำใจส่งข่าวสำคัญมาให้เราถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
กล่าวจบ ข่งเยี่ยนโจวก็กลับเข้าไปด้านในเพื่อเสพสุขต่อ
ยามเที่ยง เฉาอวิ๋นมาอีกครั้ง
“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพ!”
“มีเรื่องอันใดอีก?”
“ด้านนอกมีคนผู้หนึ่งอ้างว่าถูกส่งมาจากหยางจิ้น จอมโจรใหญ่แห่งจี้โจว บอกว่าหยางจิ้นต้องการนำไพร่พลเข้ามาสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก”