แม้กระทั่งจะดำเนินการอย่างไร จ้าวกวนเจียก็ส่งสัญญาณบอกเป็นนัยไว้แล้ว
ฉินฮุ่ยกล่าวว่า “หวยตงต้องจัดการด้วยหรือไม่?”
“จัดการเจียงตงก่อน บัณฑิตที่หยุดเข้าสอบในหวยตงเป็นเพียงเรื่องเล็ก จัดการเจียงตงให้เรียบร้อย เพื่อให้หวยตงได้เห็นเป็นตัวอย่าง”
“ขอรับ!”
วันนั้นฉินฮุ่ยจัดเตรียมข้าวของครู่หนึ่ง ก่อนลงเรือที่แม่น้ำเปี้ยน มุ่งหน้าล่องลงใต้สู่เจียงตง
ยามนี้เยว่เฟยมาถึงเจียงโจวแล้ว อยู่ห่างจากหงโจวไม่ไกล
ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นดินเต็มไปด้วยโคลนเลน
ทหารม้ากลุ่มแล้วกลุ่มเล่าควบผ่านทางแคบอย่างรวดเร็ว
เยว่เฟยใช้กลยุทธ์แบ่งกำลังออกเป็นสามเส้นทาง แม้เขาจะนำทหารม้ามาเพียง 3,000 นาย ทว่ามีกำลังรบและความคล่องตัวสูง เมื่อกระจายกำลังออกไป ก็สามารถอาศัยความได้เปรียบด้านข่าวสารจากทิศทางต่าง ๆ โจมตีอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
เช้าตรู่วันที่ 20 เดือนเจ็ด เยว่เฟยจัดเตรียมเสบียงอยู่ที่เจียงโจว
หวังชาง จือเซี่ยนแห่งเจียงโจวทราบว่ากองทัพหลวงมาถึง จึงนำเหล่าผู้ดีท้องถิ่นในเจียงโจวมาต้อนรับและเลี้ยงรับรองเยว่เฟย
หวังชางกล่าวประจบว่า “พวกเราล้วนได้ยินชื่อเสียงแม่ทัพเยว่ ผู้เป็นขุนศึกเลื่องชื่อสะท้านใต้หล้ามานานแล้ว วันนี้ได้พบกับตาตนเอง สมคำร่ำลือโดยแท้!”
หลิวหลี่ เจ้าของที่ดินในเจียงโจวกล่าวว่า “ได้ยินชื่อเสียงแม่ทัพเยว่มานานแล้ว นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากพวกเรา ขอแม่ทัพเยว่โปรดรับไว้”
“ใช่แล้ว! นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากพวกเรา!”
คนอื่น ๆ ต่างรีบกล่าวสมทบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อเปิดหีบออก ภายในกลับมีทั้งเหรียญทองแดง ทองคำ และเงิน
“ข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ชายแดน เป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง จะรับสิ่งของจากผู้อื่นตามอำเภอใจได้อย่างไร ทุกท่านเก็บกลับไปเถิด”