ยามที่กองทัพซ่งเผชิญการโจมตีอันเหี้ยมโหดที่สุดจากกองม้ากว่ายจื่อของทัพจิน กองทัพโครยอที่ฝักใฝ่ซ่งกลับตกอยู่ในสภาพประหลาด ทั้งเหม่อลอยราวกับละเมอ ทำตัวเอ้อระเหย ส่งเสียงอื้ออึง และหวาดหวั่นจนขวัญเสีย
เมื่อจ้าวเฉินเห็นภาพเช่นนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งลงไปทันที
ชาวโครยอพึ่งพาไม่ได้!
“กองพันที่หนึ่ง! กองพันที่สาม! กองพันที่ห้า!” จ้าวเฉินตะโกนก้อง “จงตามข้าออกจากเมืองไปเดี๋ยวนี้!”
กองหนุนที่รวมพลเสร็จสิ้นตรงประตูเมืองนานแล้ว ตั้งแถวเตรียมพร้อม รอเข้าสู่สนามรบได้ทุกเมื่อ
“องค์ชาย ท่านออกไปไม่ได้!”
เสียงอื้ออึงดังอยู่ในหัวจ้าวเฉิน เขาไม่อาจขบคิดอย่างมีเหตุผลได้อีก ราวกับไม่ได้ยินว่าคนอื่นพูดอะไร เพียงตะโกนลั่นว่า “เปิดประตูเมือง!”
หลิ่วฉ่านมีสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนมโยชองยิ่งทำอะไรไม่ถูก
เปิดประตูเมืองยามนี้หรือ?
นอกเมืองกำลังรบพุ่งกันอยู่ ยังจะเปิดประตูเมืองอีกหรือ?
หลิ่วฉ่านอยากเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ากองทัพซ่งเริ่มเปิดประตูเมืองแล้ว
นี่คิดจะสู้จนหลังพิงฝาหรือ?
ถูกต้อง!
นี่คือการสู้จนหลังพิงฝา!
ในฐานะกองทัพ หากไร้แม้แต่ความกล้าหาญที่จะสู้จนหลังพิงฝา เช่นนั้นก็เป็นกองทัพชั้นเลวที่สุดอย่างแท้จริง!
กองพันที่หนึ่ง กองพันที่สาม และกองพันที่ห้าแห่งกองทัพเสินเว่ยที่สอง ล้วนประกอบด้วยทหารเกราะปู้เหรินเป็นส่วนใหญ่
เมื่อต้องเผชิญสงครามอันโหดร้ายเช่นนี้ ย่อมไม่มีเวลาลังเล ทำได้เพียงทุ่มกำลังพลชั้นยอดทั้งหมดลงไป
แพ้ชนะตัดสินกันที่ครานี้!
สถานการณ์ในโครยอชี้ขาดภาพรวมการเผชิญหน้าระหว่างซ่งกับจินในแนวรบตะวันออก!
ภาพรวมการเผชิญหน้าระหว่างซ่งกับจินในแนวรบตะวันออกเกี่ยวพันกับแผนยุทธศาสตร์ในระดับที่สูงขึ้นของจ้าวกวนเจีย!