อูจู๋เพิ่งเอ่ยจบ นายทหารที่ควบคุมการรบอยู่แนวหน้าก็วิ่งเข้ามา
“รายงาน! รองแม่ทัพใหญ่ ประตูเหนือ... ทัพซ่งที่ประตูเหนือ... ทัพซ่งส่งกองทหารม้าบุกโจมตีกองทัพของเราโดยไม่ทันตั้งตัว!”
อูจู๋ชะงักไปเล็กน้อย
ทัพซ่งประตูเหนือหรือ?
ประตูเหนือไม่ได้กำลังตีเมืองอยู่หรอกหรือ?
อูจู๋รีบขึ้นแท่นบัญชาการ แล้วเพ่งมองไปยังเบื้องหน้า
เป็นดังรายงาน ทหารของตนกำลังปั่นป่วน
อูจู๋ขมวดคิ้วแน่น เพ่งมองอีกครั้ง ก็เห็นชัดว่ามีคนเริ่มแตกหนีไปด้านหลังแล้ว
ร่างของเขาสั่นสะท้าน แทบจะร่วงลงจากแท่น
“เป็นไปได้อย่างไร!”
สีหน้าจินอูจู๋แปรเปลี่ยนอย่างหนัก
ประตูเหนือมีกองทหารม้าออกมาหรือ?
ทหารซ่งพวกนี้เสียสติไปแล้ว!
เยว่เฟยผู้นั้นกล้าส่งทหารม้าออกมาจากประตูเหนือได้อย่างไร!
กล้ารบเช่นนี้ได้อย่างไร!
อูจู๋ย่อมเตรียมการป้องกันไว้แล้ว ปีกซ้ายขวาของกองทัพต่างวางกำลังระวังไว้ เพื่อป้องกันทหารม้าซ่งบุกออกมาจากประตูตะวันออกหรือตะวันตก แล้วโจมตีปีกกองทัพ
ส่วนการส่งทหารม้าออกจากประตูเหนือ อูจู๋ตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้งไปโดยสิ้นเชิง
เพราะไม่มีแม่ทัพคนใดรบเช่นนี้ นั่นไม่ต่างจากส่งทหารม้าไปตายเปล่า
สู้ตั้งรับยังดีกว่า
แต่เยว่เฟยกลับทำเช่นนั้นจริงๆ
ทหารม้าบุกทะลวงแนวลึกของทัพจินโดยตรง ทำให้กองทัพจินแตกพ่ายครั้งใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น เยว่เฟยยังนำทัพอยู่แนวหน้า จึงปลุกขวัญกำลังใจของทหารม้ากองนี้ได้อย่างแท้จริง
อูจู๋รีบลงจากแท่นบัญชาการ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ถอนทัพ! ถอนทัพโดยเร็ว!”
หานฉางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “รองแม่ทัพใหญ่...”
“ถอนทัพ!” สีหน้าอูจู๋เขียวคล้ำ
กองทัพกำลังแตกพ่าย!
ทหารแนวหน้าสองหมื่นนายที่ใช้เข้าตีเมืองพ่ายแพ้ราวภูเขาถล่ม เมื่อแตกหนีลงมา ย่อมส่งผลร้ายแรงต่อกองทัพหลักที่อยู่ด้านหลัง
หากเกิดความวุ่นวายใหญ่หลวงขึ้น ทัพซ่งย่อมยกออกจากเมืองมาสู้ศึกชี้ขาด เช่นนั้นก็จบสิ้นกันจริงๆ!