เมื่อวานนี้ระดมทหารออกไปสองหมื่นนาย ที่จริงแล้วส่วนใหญ่ก็เพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย
ถึงอย่างไรยามบุกตีเมือง ก็ไม่มีทางที่ทหารสองหมื่นนายจะลงมือพร้อมกันทั้งหมด
ไม่ใช่ว่าทุกคนเอาแต่เกียจคร้านอู้งาน แต่กำแพงเมืองไม่มีพื้นที่มากพอให้คนสองหมื่นลงมือพร้อมกัน
ลองคิดดูสิ หากแต่ละคนยืนห่างกันหนึ่งเมตร คนสองหมื่นคนก็ยาวถึงสองหมื่นเมตร สองหมื่นเมตรเท่ากับสี่สิบลี้
เปี้ยนจิง เมืองอันดับหนึ่งของโลกในยุคนี้ มีเส้นรอบเมืองกว่าสี่สิบลี้ เรื่องนี้มีบันทึกไว้ใน“ตงจิงเมิ่งหัวลู่”
เมืองตงเซิ่งมีขนาดเพียงหนึ่งในสามของเปี้ยนจิง หากจัดทหารสองหมื่นนายเรียงรายกัน ก็ล้อมเมืองตงเซิ่งได้หลายชั้นแล้ว
ดังนั้น เมื่อวานยามบุกตีเมือง คนส่วนใหญ่จึงยืนดูอยู่ด้านหลัง
คนที่ลงมือต่อสู้มีไม่เกินห้าพันนาย ผู้เสียชีวิตย่อมไม่มีทางเกินห้าพันคน
ห้าพันคน หากห้องเรียนหนึ่งมีห้าสิบคน ก็เท่ากับคนหนึ่งร้อยห้องเรียน
การต่อสู้ที่มีคนเกินหนึ่งหมื่นคนขึ้นไป ถือเป็นการรบระดับกองทัพใหญ่
ผู้เสียชีวิตอาจยังไม่ถึงสามพันคนด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าไม่นับผู้บาดเจ็บ
เมื่อแนวหน้าสู้ต่อไม่ไหวแล้ว หน่วยสอดแนมเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด ทุกคนต่างเหนื่อยล้า หากไม่ถอย ใครจะรู้ว่าจะเกิดเหตุแปรผันใดขึ้นบ้าง พวกเขาจึงกลับไปรายงานผู่ฉาสือเจียหนู
ผู่ฉาสือเจียหนูครุ่นคิด ข้ายามนี้ได้เปรียบอย่างเด็ดขาด ไม่จำเป็นต้องทำตัวราวกับคนโง่ บีบให้การประลองกำลังกับทัพซ่งต้องจบลงภายในวันเดียว
เอาเถิด เช่นนั้นพรุ่งนี้ค่อยโอ้อวดต่อก็แล้วกัน!
ทัพจินจึงถอนกำลังกลับไป