ในประวัติศาสตร์จริง ทหารม้าเถี่ยเหยาจื่อแห่งซีเซี่ยก็ถูกหลี่ซื่อฝู่ตีแตกเช่นกัน
เคล็ดลับที่เขาใช้พิชิตเถี่ยเหยาจื่อ ไม่ใช่การฟันขาม้าอย่างที่บางคนกล่าวอ้าง
คนที่พูดว่าการรับมือทหารม้าหนักหรือกองม้ากว่ายจื่อ เพียงแค่ฟันขาม้าก็พอนั้น ก็เหมือนกับพูดว่าการรับมือปืนกล เพียงแค่อุดปากกระบอกปืนไว้ก็พอ
เมื่อเห็นทหารม้าหนักเคลื่อนขบวนเข้ามาอย่างเกรียงไกร ผู้คนย่อมรู้สึกหวาดกลัว
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าม้ามีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าคน ต่อให้ฟันก็ใช่ว่าจะฟันถูกขาม้าเสมอไป
แม้จะฟันขาม้าได้สำเร็จ คนที่ลงมือก็มีโอกาสสูงที่จะถูกม้าที่ล้มพุ่งชนจนร่างแหลกตายคาที่
เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการให้ทหารไปอุดปากกระบอกปืน
ตั้งแต่โบราณมาจนถึงปัจจุบัน มีทหารสักกี่คนที่กล้าเอาตัวไปอุดปากกระบอกปืน?
นอกจากคนส่วนน้อยที่ไม่กลัวตายจริง ๆ แล้ว คนปกติย่อมไม่มีใครทำเช่นนั้น
คนปกติเห็นกระสุนก็ย่อมหลบ
การรับมือทหารม้าหนักก็เช่นเดียวกัน
ดังนั้น การเอาชนะทหารม้าหนักอย่างแท้จริงจึงไม่ใช่เรื่องง่ายดายเพียงแค่ฟันขาม้า
หากง่ายดายเช่นนั้น ทหารม้าเหล็กมองโกลผู้กวาดล้างไปทั่วโลกจะสู้รบไปเพื่ออะไร
หลี่ซื่อฝู่มีเคล็ดลับเพียงหนึ่งเดียวในการพิชิตเถี่ยเหยาจื่อ นั่นคือความกล้าหาญ!
หลายครั้งในชีวิตไม่มีทางลัด โดยเฉพาะยามเผชิญสงครามอันโหดร้าย
สงครามไม่เปิดโอกาสให้เจ้าพักหายใจแม้แต่น้อย มันมีแต่จะทำลายเจ้า!
เจ้าจะอ้อมไปตีโอบ หรือจู่โจมโดยไม่ให้ศัตรูทันตั้งตัวก็ได้
แต่สุดท้ายแล้ว ล้วนต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในระยะประชิด
หากเจ้าไม่ยอมสู้ซึ่งหน้า มันก็จะทำลายทุกสิ่งของเจ้าอย่างสิ้นเชิง
แท้จริงแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะอธิษฐานอย่างไร ก็ไม่มีทางเกิดเรื่องที่ใครสักคนใช้มือฉีกชาวซีเซี่ยหรือชาวจินเป็นชิ้น ๆ ได้