หลิวถงเหลือบมองหลี่สุ่ยแล้วกล่าวว่า “คนผู้นี้ชื่อหลี่สุ่ย เป็นจื่อฮุยสื่อคนหนึ่งของจิงเหมินจวิน”
“เขาจับชาวบ้านในถิ่นของพวกเขา อ้างว่าจับกลับมาใช้แรงงานเกณฑ์ บอกว่าเป็นคำสั่งของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
หลิวถงใจสะท้าน เชี่ยเอ๊ย วันนี้มันวันอะไรกัน เรื่องแบบนี้เหตุใดถึงบังเอิญให้ฮ่องเต้พบเข้าได้
โดยปกติฮ่องเต้แทบไม่เสด็จออกจากวัง ยิ่งไม่มีทางเสด็จลงใต้ แม้จะเสด็จลงใต้ ก็ไม่มีทางเสด็จมาถึงจิงเหมินจวิน
โอกาสเช่นนี้น้อยกว่าถูกอุกกาบาตตกใส่เสียอีก แต่วันนี้กลับเกิดขึ้นจนได้
“กระหม่อมไม่ค่อยเข้าใจความหมายของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงให้คนพาชาวบ้านหลายคนเข้ามา
“เจ้าลองพูดมา”
ชายผู้นั้นกล่าวอย่างกระวนกระวาย “ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยเป็นชาวบ้านชั้นห้าในชนบท ตามหลักแล้วไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานเกณฑ์พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้าเล่า?”
“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยจ่ายเงินไถ่ตัวจากแรงงานเกณฑ์แล้ว แต่พวกเขายังจับข้าน้อยไป บอกว่าจะให้ไปใช้แรงงานพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้าอีกคน”
“ฝ่าบาท ข้าน้อยก็จ่ายเงินแล้ว ทั้งยังได้รับที่ดินใหม่ 50 หมู่ รอถางพื้นที่อยู่ หากข้าน้อยถูกจับไปใช้แรงงานเกณฑ์ ที่ดินใหม่คงบุกเบิกไม่ทันกำหนดพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงทอดสายตาไปยังหลี่สุ่ย เหงื่อผุดเต็มหน้าผากของอีกฝ่าย
จ้าวหนิงถามว่า “เจ้าไม่มีอะไรจะพูดหรือ?”
หลิวถงรีบกล่าวว่า “ฝ่าบาท เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ กระหม่อมจัดการภายหลังได้ เหตุใดต้องรบกวนให้ฝ่าบาททรงไต่ถามด้วยพระองค์เอง ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง...”
จ้าวหนิงกล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าหุบปากก่อน”