เลือดของฟู่ถิงฟางสาดกระเซ็นเปื้อนร่างหลูเหวินไฉไปทั้งตัว
เมื่อเห็นศีรษะที่กลิ้งอยู่แทบเท้า หลูเหวินไฉก็หวาดผวาจนสิ้นสติ
ก่อนหน้านี้บัณฑิตเหล่านั้นยังฮึกเหิม เดือดดาล และตะโกนโวยวายกันเสียงดัง บัดนี้กลับอ้าปากตาค้างราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ
“จับตัวไว้!”
หลูเหวินไฉราวกับไม่ได้ยินคำพูดของจางป๋อเฟิน เมื่อเห็นศีรษะของฟู่ถิงฟางอยู่บนพื้น ก็เดือดดาลตะโกนว่า “พวกเจ้าสังหารคนตระกูลฟู่! พวกทหารชั้นต่ำ! หากมีความสามารถก็สังหารพวกเราให้หมดสิ!”
คนเหล่านั้นเลือดขึ้นหน้า พากันกรูเข้าไปโดยไม่คิด
จางป๋อเฟินชูดาบที่หยาดเลือดไหลรินขึ้น แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ผู้ใดขัดขืน สังหารโดยไม่มีละเว้น!”
คมดาบแทงทะลุลำคอ แทงทะลุอก ฟันศีรษะขาด
บัณฑิตคนแล้วคนเล่าล้มลงกับพื้น
ศีรษะกลิ้งไปบนพื้น
คนยี่สิบกว่าคนที่กรูกันเข้าไปเป็นกลุ่มแรก ล้วนถูกสังหารจนสิ้น
ผู้ที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้น ในที่สุดก็หยุดฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือด ไม่กล้าก้าวต่อไป
ผู้ที่บุกโจมตีสำนักข่าวมีทั้งหมดกี่คน?
ราวหกสิบกว่าคน ล้วนเป็นบัณฑิต
เมื่อครู่ตอนทุบทำลายสำนักข่าว พวกเขาโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง
แต่ยามนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้ากองทัพ พวกเขากลับไร้กำลังจะต่อกร
ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับตกใจจนวิ่งหนีเข้าไปด้านใน
“จับให้หมด! ผู้ใดกล้าขัดขืน สังหารโดยไม่ละเว้น!”
เหล่าทหารขานรับพร้อมกัน “ขอรับ!”
ต่อมา ศีรษะของฟู่ถิงฟางและคนอื่น ๆ ถูกนำไปแขวนไว้ที่ประตูเมือง พร้อมปิดประกาศความผิดไว้ที่นั่นด้วย
ทว่าเมืองลั่วหยางที่ตกอยู่ในความโกลาหลไปแล้ว เห็นชัดว่าไม่อาจสงบลงได้อย่างรวดเร็วด้วยการสังหารคนเพียงไม่กี่คน