“ยกทัพบุกญี่ปุ่นหรือ?” เฉินกงฝู่กล่าวอย่างตกตะลึง “เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?”
“ข้ามายังภาคตะวันออกเฉียงใต้ก็เพื่อเตรียมการเรื่องนี้ ราชสำนักไม่ประกาศต่อภายนอก เพราะเรื่องนี้เป็นความลับอย่างยิ่ง เกรงว่าชาวญี่ปุ่นจะเตรียมรับมือไว้ก่อน”
“มีราชโองการหรือไม่?” เฉินกงฝู่ถามอย่างรอบคอบ
แคว้นญี่ปุ่นตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลตงไห่ สำหรับต้าซ่งแล้ว ที่นั่นไม่มีสิ่งใดน่าชิงมา เพราะเมื่อเทียบกับต้าซ่ง ที่นั่นกันดารไร้ผู้คน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีทะเลตงไห่กั้นขวาง เส้นทางลำเลียงเสบียงไม่มั่นคง ต่อให้ส่งทหารข้ามไป ก็ยังยากจะควบคุมดูแลจากระยะไกล
ต่อให้ส่งทหารไปได้สักกองหนึ่ง แล้วตั้งหลักตามชายฝั่ง พวกทหารก็ใช่ว่าจะยินดีอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน
หานซื่อจงหยิบพระดำรัสมาแผ่นหนึ่งแล้วกล่าวว่า “พระดำรัสมีอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
เฉินกงฝู่รับมาด้วยสองมือ คลี่ออกอ่าน เมื่อเห็นแล้วจึงมั่นใจว่าการยกทัพบุกญี่ปุ่นเป็นพระประสงค์ของจ้าวกวนเจียจริง
“เหตุใดจึงต้องยกทัพบุกญี่ปุ่น?” เฉินกงฝู่ยังคงไม่เข้าใจ
“เหมืองเงินกับเหมืองทอง!”
“ถึงขั้นต้องใช้กำลังแล้วหรือ?” เฉินกงฝู่ขมวดคิ้ว แววตาพลันเต็มไปด้วยความกังวล คล้ายกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องร้ายบางอย่าง
“นี่เป็นการตัดสินใจร่วมกันของฝ่าบาท ท่านอัครเสนาบดีจ้าว และท่านอัครเสนาบดีจาง”
เฉินกงฝู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักใจ “ญี่ปุ่นมีภูเขามาก ผู้คนมีขนบแปลกประหลาด เลื่อมใสภูตผีและเทพเจ้า ชาวเมืองนั้นหยาบกระด้างและป่าเถื่อน วู่วามไร้มารยาท แตกต่างจากจงหยวนอย่างสิ้นเชิง ข้าไม่เห็นด้วยกับการยกทัพบุกญี่ปุ่น”
“แต่การทำเหมืองทองและเงินจำเป็นต้องเร่งดำเนินการ”
“มีเหมืองทองและเงินอยู่มากเพียงใด?”