จ้าวหนิงส่งจดหมายไปยังหัวโจว เมืองเซียงโจว และต้าหมิงฝู่แล้ว
เพื่อให้แน่ใจว่าจดหมายจะไปถึงแนวหน้า เขาจึงส่งออกไปหลายฉบับ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จ้าวหนิงก็ส่งจดหมายไปหานตาน เมืองฉือโจว รวมถึงเมืองไคเต๋อซึ่งอยู่ติดกับหัวโจว และลั่วโจวซึ่งอยู่ติดกับเมืองฉือโจวอีกแห่งละหลายฉบับ
ทั้งหมดยังส่งออกไปหลายฉบับเช่นกัน
ส่งหลายฉบับหมายความว่าอย่างไร?
ก็คือเมืองหนึ่งจัดคนแปดคน แบ่งกันถือจดหมายแปดฉบับไปส่ง
วันที่ 1 เดือนสิบสอง ท่ามกลางเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ หิมะตกหนัก
ทั่วทั้งบริเวณเหนือแม่น้ำหวงเหอขาวโพลนไปหมด ราวกับกลืนกินสรรพชีวิตทั้งปวง
นอกเมืองซิงโจว ทหารซ่งแถวยาวคุกเข่าอยู่
ทหารจินเงื้อดาบฟันลงมา ศีรษะกลิ้งหลุน ๆ เลือดสดย้อมพื้นเป็นทางยาว ดอกโลหิตสีแดงชาดเบ่งบานท่ามกลางหิมะ
“หลี่เฉิง! เจ้าทรยศต้าซ่ง ทรยศแม่ทัพจง ต่อให้ตายก็อย่าหวังว่าจะตายดี!” หวังจื้อ ตูอวี้โหวแห่งเมืองซิงโจว คุกเข่าอยู่บนพื้นหิมะ ตะโกนก้อง
หลี่เฉิงหัวเราะลั่น “ผู้ตรวจการหวัง ลองดูด้วยตาตนเองเถิดว่าเมืองซิงโจวแตกได้อย่างไร! เป็นเพราะแม่ทัพใหญ่เปิดประตูเมืองหนีไปเอง เมืองจึงแตก แม่ทัพเช่นนี้ ต้าซ่งเช่นนี้ เจ้ายังคิดว่ามีความหวังอยู่อีกหรือ!”
“คนทรยศ!”
“หึ ๆ พี่หวัง ฟังคำข้าสักประโยคเถิด ยอมจำนนแล้วยังรักษาชีวิตไว้ได้”
หวังจื้อหัวเราะเสียงดังเช่นกัน “ยอมจำนนหรือ? ข้ามาจากจงซานฝู่ทางใต้ เจ้ารู้จักจงซานฝู่หรือไม่!”
หลี่เฉิงมองเขาด้วยแววตาเยาะหยัน ในดวงตาคล้ายมีความเวทนาอยู่หลายส่วน
“เฉินเฮิงป๋อรักษาจงซานหนึ่งปีสองเดือน จนพลีชีพเพื่อแผ่นดิน!” เสียงของหวังจื้อเปี่ยมด้วยความโศกเศร้าอันยิ่งใหญ่ “เขาไม่เคยยอมจำนน!”
สีหน้าหลี่เฉิงเย็นชาลง
เฉินเฮิงป๋อที่หวังจื้อกล่าวถึงคือเฉินโกว แม่ทัพผู้รักษาจงซานฝู่