จดหมายขอความช่วยเหลือของหวังกุ้ยยังวางอยู่บนโต๊ะ หมึกยังไม่ทันแห้ง
นี่คือหมากที่แยบยลที่สุดที่จินอูจู๋วางไว้ตรงจุดซึ่งเป็นเสมือนลำคอของเหอเป่ย
กำแพงเมืองไท่หยวนถูกยิงถล่ม หวังกุ้ยกำลังรบอย่างไม่ราบรื่น อย่างน้อยชาวจินก็ได้เปรียบอย่างมากในด้านกำลังพล
ก่อนหน้านี้จ้าวหนิงเคยคำนวณตัวเลขไว้แล้ว เมื่อซ่งกับจินเปิดศึกกันจริง ๆ กองทัพต้าซ่งที่เผชิญหน้ากับแคว้นจินโดยตรงไม่ได้มีจำนวนเหนือกว่า
ถึงอย่างไรแนวรบของต้าซ่งก็ทอดยาวเกินไป นี่คือจุดอ่อนร่วมกันของจักรวรรดิอันกว้างใหญ่
เหอเป่ยสองเส้นทางรวมกับเซียงจวิน มีกำลังพลทั้งสิ้น 150,000 นาย จางเซี่ยนนำทัพใหญ่ 30,000 นายเผชิญหน้ากับว่านเหยียนซีอินบริเวณจั๋วโจว
หวังกุ้ยได้รับมอบหมายทหาร 8,000 นาย
เจินติ้งมีกองทัพ 50,000 นาย ในจำนวนนี้เป็นกองทัพรักษาพระองค์ 20,000 นาย ส่วนจงซานฝู่กับติ้งโจวมีกองทัพ 30,000 นาย โดยเป็นกองทัพรักษาพระองค์ 10,000 นาย อีกทั้งยังจัดกำลังเซียงจวิน 30,000 นายไว้ที่เหอเจียน
หากถามว่ามีกำลังพลส่วนเกินให้โยกย้ายได้หรือไม่ ย่อมไม่มีแล้ว
แนวรบพาดผ่านเหอเป่ยทั้งสองเส้นทาง กว้างหลายร้อยลี้ กองทัพซ่งมิได้มีเพียงภารกิจโจมตีขึ้นเหนือเท่านั้น ยังต้องเหลือกำลังส่วนหนึ่งไว้รักษาพื้นที่ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันด้วย
เยว่เฟยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ส่งเซียงจวินอีก 10,000 นายไปให้หวังกุ้ย เจ้าเป็นผู้จัดการ กำชับให้เขาตรึงชาวจินไว้ให้ได้!”
“ขอรับ!”
เซวียปี้รู้ดีว่าเซียงจวิน 10,000 นายไม่เพียงพอจะสนับสนุนหวังกุ้ย ทว่าสถานการณ์ในสมรภูมิหลักคับขันยิ่ง จึงทำได้เพียงให้หวังกุ้ยฝืนประคองสถานการณ์ต่อไป
หรือจะกล่าวว่า บัดนี้ทุกคนต่างกำลังฝืนประคองสถานการณ์กันทั้งนั้น