ซังป๋อยิ่งใคร่รู้เข้าไปใหญ่ “ข้าน้อยขอดูสักหน่อยได้หรือไม่?”
เฉียนอวี้ชิงสั่งให้คนนำธนบัตรเจียวเฉามูลค่า 100 อีแปะมาแผ่นหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะ
ซังป๋อมีท่าทีใคร่รู้อยู่บ้าง เอ่ยว่า “ข้าน้อยขอลองสัมผัสดูได้หรือไม่?”
เมื่อเห็นซังป๋อเผยสีหน้าสนใจ เฉียนอวี้ชิงก็ยิ้มบาง ๆ “ตามสบาย”
ซังป๋อหยิบธนบัตรเจียวเฉาขึ้นมา สัมผัสเนื้อกระดาษอย่างละเอียด พลางพินิจลวดลาย รวมถึงอักษรฮั่นที่อยู่บนนั้น
เขาหารู้ไม่ว่า กระดาษธรรมดาแผ่นนี้ได้เริ่มก่อคลื่นลมครั้งใหญ่ในโลกตะวันออก เปิดฉากยุคใหม่แห่งการจัดสรรความมั่งคั่งขึ้นอีกครั้ง ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
หลังจากพินิจอยู่ครู่ใหญ่ ซังป๋อก็ยังดูคล้ายไม่เข้าใจความมหัศจรรย์ของกระดาษแผ่นนี้ จึงถามด้วยความใคร่รู้ “ของสิ่งนี้ใช้ซื้อสินค้าในร้านของท่านได้จริงหรือ?”
“แน่นอน เพียงเจ้ามอบกระดาษชนิดนี้ให้ ข้าก็รับไว้ แล้วจะมอบสินค้าตามมูลค่าให้”
“แต่ข้าน้อยไม่มีสิ่งนี้อยู่ในมือ”
“ไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้มิใช่ผ่านเจ้าให้ช่วยจัดซื้อสุราผลไม้ล็อตหนึ่งหรือ?” เฉียนอวี้ชิงทำท่าทีซื่อตรงราวกับกำลังเจรจาการค้า “ข้าจ่ายเงินให้เจ้าด้วยกระดาษชนิดนี้ เมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าก็มีมันอยู่ในมือ แล้วจะนำกระดาษนี้มาซื้อสินค้าของต้าซ่งได้อีก”
ซังป๋อครุ่นคิด รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนัก
เขาเอ่ยต่อว่า “แต่ข้าน้อยมิได้ค้าขายกับต้าซ่งเพียงแห่งเดียว หากผู้อื่นไม่ยอมรับกระดาษชนิดนี้ ควรทำเช่นไร?”
เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล หากพวกเขาไม่มีกระดาษชนิดนี้ ก็ซื้อสินค้าของต้าซ่งไม่ได้ ข้าเชื่อว่าผู้คนที่นี่ไม่น้อยยังปรารถนาจะซื้อสินค้าจากจงหยวน”