รุ่งสางของวันถัดมา ความหนาวเหน็บในเดือนสิบสองแผ่ปกคลุมอย่างเข้มข้น
ทหารกองทัพซ่งที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่ในค่าย ได้ยินเสียงฝีเท้านับไม่ถ้วน รวมถึงเสียงเกราะเหล็กเสียดสีกัน
เสียงเหล่านั้นลอยมาตามสายลม เจือกลิ่นคาวเลือดและเหล็ก
จางเซี่ยนเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆสีเทาแผ่ปกคลุมไปไกลสุดลูกหูลูกตา
“ตูถ่ง กองทัพจินมาแล้ว”
หลี่เฮ่อ ชานจวิน (ผู้ช่วยทัพ) กระซิบเตือนข้างหูจางเซี่ยน
จางเซี่ยนจึงถอนสายตากลับ ก่อนหันหลังเดินไปยังแท่นแม่ทัพด้านหน้า
หวังซง นายทะเบียนผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ในมือยังถือของบางอย่างที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขากล่าวอย่างร้อนใจว่า “ตูถ่ง ใบหน้าของท่านถูกความเย็นกัดจนเสียหายแล้ว ข้าจะทายาให้ท่านสักหน่อย...”
เขาทำท่าจะเข้าใกล้ แต่ถูกหลี่เฮ่อผลักออกไป
“หลี่ชานจวิน ข้ามาส่งยา”
“สงครามเริ่มขึ้นแล้ว!” หลี่เฮ่อกล่าวเสียงเย็น ก่อนเดินตามจางเซี่ยนไปยังแท่นแม่ทัพ
ทหารพ่นไอขาวออกจากปาก มือถืออาวุธเย็นเยียบราวน้ำแข็ง สวมเกราะเหล็กแล้วเรียงแถวอย่างเงียบงัน
เสียงอื้ออึงดุจคลื่นทะเลดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทุกขณะ
จางเซี่ยนขึ้นไปบนแท่นแม่ทัพ กวาดตามองโดยรอบ เบื้องหน้ามีผู้คนเนืองแน่นเป็นผืนดำทะมึน แทบมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เขาหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง เพราะอยู่ห่างไกลจึงมองไม่ชัดนัก แต่ก็เห็นเงาร่างพร่าเลือนเป็นผืนใหญ่
ทุกช่องโหว่ในค่ายกองทัพซ่งล้วนมีทหารจำนวนมากเฝ้ารักษาไว้ตั้งแต่แรก
เหล่าทหารเล็งปากกระบอกปืนใหญ่ไปยังเบื้องหน้า
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงฝีเท้าค่อย ๆ แผ่วลง ทั่วทั้งฟ้าดินราวกับจมสู่ความเงียบงันอันประหลาด