ก่อนออกไปร่วมงานเลี้ยง อู๋ลี่โม่กล่าวกับว่านเหยียนหูเจี่ยว่า “ใต้เท้า ชาวซ่งจะวางยาพิษในสุราหรือไม่?”
ว่านเหยียนหูเจี่ยหัวเราะเสียงดัง “จากที่ข้าสังเกตมา เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล ชาวซ่งทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอก”
“เหตุใดใต้เท้าจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“ต้าจินของเราทำสัญญาสงบศึกกับแคว้นซ่ง บัดนี้ชาวซ่งกลับบุกโจมตีไท่หยวนโดยพลการ เป็นฝ่ายฉีกสัญญาก่อน ข่าวนี้ย่อมไปถึงเยียนจิงแล้ว ถึงตอนนั้นราชสำนักส่งกองทัพใหญ่ลงใต้มาโจมตีซ่ง แคว้นซ่งจะรับมือไหวหรือ?”
อู๋ลี่โม่กล่าวว่า “ความหมายของใต้เท้าคือ แคว้นซ่งยังต้องเก็บพวกเราไว้เป็นไพ่ต่อรองหรือ?”
ว่านเหยียนหูเจี่ยกล่าวว่า “แคว้นซ่งย่อมต้องเลี้ยงดูพวกเราอย่างดี ทั้งสุราดีและอาหารเลิศรส!”
เมื่อว่านเหยียนหูเจี่ยพูดเช่นนี้ อู๋ลี่โม่ก็เข้าใจขึ้นมาทันที เขาถึงกับตื่นเต้น “ใต้เท้าหมายความว่า พวกเรายังกลับไปได้หรือ?”
“ไม่เพียงกลับไปได้ ต่อไปพวกเรายังมาไท่หยวนได้อีก ทั้งยังได้หลับนอนกับสตรีชาวซ่ง!”
นายกองทัพจินหลายคนพลอยตื่นเต้นตามไปด้วย บัดนี้เมื่อได้ยินว่าอู๋เจี้ยจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเขา ไม่เพียงไม่หวาดกลัว แต่ยังตื่นเต้นอยู่บ้างเสียด้วย!
อู๋เจี้ยถามหยางเจิ้งว่า “ชาวจินเหล่านั้นยินดีมาร่วมงานเลี้ยงหรือไม่?”
“ดูท่าจะไม่ค่อยเต็มใจ เกรงว่าพวกเราจะวางยาพิษ”
“บอกพวกเขาว่า พวกเราเชื้อเชิญด้วยใจจริง”
ขณะนั้นคนด้านนอกก็เดินเข้ามา “แม่ทัพอู๋ คนมาครบแล้ว”
“เชิญเข้ามา!”
หลังจากว่านเหยียนหูเจี่ยและพวกเดินเข้ามา พวกเขาก็ไม่คำนับ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างหยิ่งผยองราวกับเป็ดดำตัวน้อย ๆ
เชิดหน้าขึ้น ไม่แม้แต่จะชายตามองอู๋เจี้ยและคนอื่น ๆ
อู๋เจี้ยกล่าวว่า “ทุกท่าน เชิญนั่งที่นั่งประธาน”