บนโลกนี้มีคนอยู่หลายจำพวกที่น่ากลัวที่สุด
อันธพาลที่มีความรู้
อาชญากรที่มีสติปัญญาสูง
และทรราชที่รู้จักใช้เหตุผล
เหล่าขุนนางในราชสำนักต้าซ่งต่างซาบซึ้งถึงเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง
ก่อนหน้านี้ สถานการณ์เป็นเช่นนี้ ฝ่ายปฏิรูปส่งคนไปตรวจสอบหวยซี เมื่อเกิดปัญหาก็โยนความผิดให้ฝ่ายปฏิรูป สร้างอุปสรรคเพื่อให้ขุนนางเก่าล่าถอยไปเอง
แต่ยามนี้ ความรับผิดชอบหลักของหวยซีตกอยู่บนบ่าของไช่เม่า หัวหน้าฝ่ายอนุรักษนิยม หากไม่จัดการเรื่องที่ตนกล่าวไว้ให้เรียบร้อย ก็ไสหัวไปเสีย
ยามค่ำ ไช่เม่ากำลังดื่มสุรากับหลี่ฉุนโย่ว
หลี่ฉุนโย่วบ่นว่า “ท่านไช่ ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าเวิงเยี่ยนกั๋วไว้ใจไม่ได้ ถึงกับกล้าสังหารขุนนางหลวง คนพวกนี้มีปัญหาทางสมอง นี่ไม่ใช่จงใจหาเรื่องหรือไร!”
ไช่เม่าดื่มสุราเงียบ ๆ ด้วยความกลัดกลุ้ม มิได้เอ่ยคำใด
หลี่ฉุนโย่วยังกล่าวต่อว่า “ท่านไช่ หรือให้ข้าส่งข่าวไปถึงโจวไฉ จือฝู่โซ่วชุน ให้เขาสำรวมตัวสักหน่อย พอท่านไปถึงก็หาคนรับเคราะห์สักสองสามคน แล้วกลับมารายงานได้หรือไม่?”
ไช่เม่าเหลือบมองเขา ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ให้พวกเขาดื่มสุราลงโทษตนเองสามจอก แล้วก็จบเรื่องหรือ?”
“เช่นนั้นก็พอได้...”
“ได้บ้าบออะไร!” เพลิงโทสะไร้ที่มาพลันปะทุขึ้นในใจไช่เม่า
เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายอนุรักษนิยมก็จริง แต่ไม่ใช่หัวหน้ากบฏ!
เรื่องหวยซีครั้งนี้ ไช่เม่ารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนเบื้องล่างเหล่านั้นเริ่มควบคุมไม่ได้
ไช่เม่าวางจอกสุราลงอย่างแรง แล้วกล่าวว่า “เรื่องสองสามข้อที่พูดกันในราชสำนักวันนี้ หากแก้ไขไม่ได้ ข้าก็อย่าหวังจะดำรงตำแหน่งขุนนางผู้สำเร็จราชการต่อไป!”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานท่าน...”