ปลายเดือนสอง ปีจิ้งคังที่เจ็ด สถานการณ์ในทะเลใต้กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบงัน
จ้าวหนิงข้ามภพมายังที่แห่งนี้ได้ห้าปีกว่าแล้ว ตั้งแต่ต่อต้านทัพจิน ปฏิรูปกิจการภายใน ไปจนถึงถ่วงดุลซีเซี่ย เขาคอยประคองระเบียบของกระดานหมากทั้งกระดานมาโดยตลอด
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ เขาพยายามรักษาสถานการณ์ไม่ให้พังทลาย
ทว่า นับแต่ปีจิ้งคังที่เจ็ด ต้าซ่งภายใต้การปกครองของจ้าวหนิงก็เริ่มขยายอาณาเขตอย่างแท้จริง
เดิมทีต้าซ่งมีพื้นที่เพียงราว 2.8 ล้านตารางกิโลเมตร แม้ยึดฟู่โจวมาได้ ก็เป็นเพียงการครอบครองจุดหนึ่งในเหลียวตงเท่านั้น
แต่การลงมือกับเจียวจี่และจ้านเฉิงในครานี้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
จะมีดินแดนเพิ่มขึ้นเป็นบริเวณกว้าง
กล่าวได้ว่าเป็นการฟื้นฟูดินแดนในสมัยฮั่นและถัง
วันที่ 28 เดือนสอง ท่าเรือของจวินจี๋หยางปรากฏเรือใหญ่ 45 ลำ
เรือเหล่านั้นเรียงรายกัน ราวกับสัตว์ยักษ์หมอบอยู่บนคลื่นสีครามทอดไกลนับหมื่นลี้ กำลังเคลื่อนเข้าหาฝั่ง
ยามเที่ยง แสงตะวันแผดจ้า พ่อค้าแผงลอยบริเวณท่าเรือเก็บร้านกันหมดแล้ว ชาวบ้านในท้องถิ่นบางส่วนถูกเกณฑ์มาช่วยขนย้ายสินค้า
หลังลงจากเรือ เฉียนอวี้ชิงถือมะพร้าวไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือพัด เขาหรี่ตามองไปเบื้องหน้า
หลี่เป่ากล่าวว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยไปตรวจดูมาแล้ว ลานฝึกด้านหน้าเตรียมไว้เรียบร้อย”
“ดี ให้ทุกคนพักผ่อนก่อน อีกสักพักค่อยเริ่มเตรียมยุทโธปกรณ์” เฉียนอวี้ชิงกล่าว
“ขอรับ!”
นับแต่จวินจี๋หยางก่อตั้งขึ้นมา ก็ไม่เคยมีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้