จางป๋อเฟินขมวดคิ้วเล็กน้อย เซวียอี้กล่าวว่า “สถานการณ์คับขัน ขอให้แม่ทัพจางตัดสินใจ!”
จางป๋อเฟินสูดลมหายใจลึก เงยหน้ามองไปเบื้องหน้าแล้วกล่าวว่า “โจมตีเถี่ยเหยาจื่อ เจ้าอาจเอาชีวิตไม่รอด ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นบัณฑิตยอดเยี่ยมจากมหาวิทยาลัยตงจิง ทั้งยังเป็นมือปืนใหญ่ผู้เก่งกาจอันดับหนึ่งแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ?”
“ท่านแม่ทัพจาง ข้าน้อยก็เป็นทหารผู้หนึ่งที่ต้องการตอบแทนแผ่นดินเช่นเดียวกับผู้อื่น มิได้มีสิ่งใดพิเศษ ที่ใดต้องการข้าน้อยมากกว่า ข้าน้อยก็จะไปอยู่ที่นั่น!”
“ดี เจ้าไปเถิด ข้าจะมอบปืนใหญ่ 150 กระบอกให้เจ้า จงสั่งสอนเถี่ยเหยาจื่อให้หนัก!”
“รับบัญชา!”
เซวียอี้แยกกองปืนใหญ่ออกเป็นสองหน่วยทันที เขานำปืนใหญ่ 105 กระบอก พลหน้าไม้ยิงเกาทัณฑ์เจาะเกราะ 500 นาย และทหารเกราะปู้เหริน 1,000 นาย มุ่งหน้าไปทางใต้โดยเร็ว
“เหล่าเซวีย รักษาตัวด้วย!”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เซวียอี้หันกลับไป พบว่าเป็นหวังข่าย สหายร่วมสำนักฝึกทหารของเขา
ทั้งสองสบตากันกลางพายุหิมะ ก่อนพยักหน้าอำลากัน “รักษาชีวิตไว้!”
เซวียอี้เดินทางผ่านแนวหน้าไป ไม่นานพวกเขาก็ได้ยินเสียงกีบม้าเหล็กดังถี่กระชั้น และมองเห็นกระแสสีดำทะมึนท่ามกลางหิมะขาวโพลนเบื้องหน้า
“มาแล้ว! เตรียมปืนใหญ่ให้พร้อม! ทหารราบตั้งขบวนด้านหน้า!”
ทหารเกราะปู้เหรินหนึ่งพันนายเรียงแถวไปด้านหน้า
บัดนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงหน่วยสอดแนมของชาวซีเซี่ยอีกแล้ว
พวกเขาอยู่ห่างจากกำลังหลักของกองทัพซ่งทางใต้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร กล่าวได้ว่าตั้งหน่วยปืนใหญ่ขึ้นข้างกำลังหลักของกองทัพซ่ง เพื่อใช้จัดการเถี่ยเหยาจื่อโดยเฉพาะ