“ท่านอ๋อง เรื่องนี้ยังอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้อีกหลายประการพ่ะย่ะค่ะ”
ยามนี้ ว่านเหยียนซีอินเอ่ยขึ้น
“เหตุไม่คาดฝันอันใด?”
“หนึ่ง ชาวซีเซี่ยกลับกลอกผิดคำมั่นอีกครั้ง สอง กองทัพซ่งยกออกจากด่านเยี่ยนเหมินจู่โจมเสบียงของกองทัพเรา กระทั่งอาจทำสำเร็จ จนเสบียงระหว่างอวิ๋นโจวกับอวิ๋นเน่ยโจวขาดตอน หากเป็นเช่นนั้น ความเสี่ยงจะเพิ่มสูงขึ้นมาก ที่นั่นไม่เหมือนเหอเป่ย ในครานั้นกองทัพเราเคลื่อนทัพลงใต้สู่เหอเป่ย ยังปล้นเสบียงอาหารจากเขตแดนชาวซ่งได้ ทว่าดินแดนเหอหนานแห่งอินซานมีเมืองน้อยนัก”
อูจู๋ก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าอย่างอดไม่ได้ “สองเรื่องที่เจ้ากล่าวมา เปิ่นหวังย่อมพิจารณาไว้แล้ว เปิ่นหวังกำลังรอให้ชาวซีเซี่ยกลับกลอกผิดคำมั่นอยู่พอดี”
“หรือว่าอ๋องเว่ยจะ...”
“ไม่ผิด รอขับไล่กองทัพซ่งออกจากดินแดนเหอหนานแล้ว เปิ่นหวังจะใช้เรื่องนี้เอาผิดซีเซี่ย”
“บีบบังคับให้ชาวซีเซี่ยเป็นพันธมิตรกับซ่ง มิใช่แผนการที่ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” ว่านเหยียนซีอินกล่าวอีกครั้ง
“หลายปีมานี้ ชาวซีเซี่ยเคยคิดจะเป็นพันธมิตรกับพวกเราจากใจจริงเมื่อใด?” สีหน้าของอูจู๋หม่นคล้ำลงเล็กน้อย วันนั้นอุยหมิงอันฮุ่ยมาหาเขา พูดเรื่องร่วมมือกันปราบซ่ง เขาก็เห็นว่าเป็นเรื่องเหลวไหลแล้ว
ความกลับกลอกสองหน้าเป็นสิ่งที่ซีเซี่ยจำต้องทำ เพราะกำลังโดยรวมของดินแดนแห่งนี้กำหนดไว้เช่นนั้น
หากไม่กลับกลอกสองหน้า ก็ไม่อาจดำรงอยู่ได้
ส่วนกำลังโดยรวมของพวกเขาก็ถูกกำหนดด้วยสภาพภูมิประเทศ
มนุษย์ไม่อาจเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศได้ ทำได้เพียงปรับตัวให้เข้ากับมัน
หลังจากอูจู๋เข้าใจเรื่องนี้ เขาก็สิ้นหวังกับซีเซี่ยมานานแล้ว