ทุ่งหญ้าไพศาลไร้ขอบเขตต้องลมฤดูร้อน พัดระลอกคลื่นเป็นชั้น ๆ มุ่งสู่แดนไกล
เหล่าทหารยามบนกำแพงเมืองตงเซิ่งโจวเบื้องหน้า ยืนด่าทอเป็นภาษาประหลาด
“ที่นี่คือเขตแดนต้าจิน พวกเจ้าพวกสารเลวกล้าก่อเรื่องถึงที่นี่ ยังไม่ไสหัวไปอีก!”
“ไปเสีย! ระวังทัพสวรรค์ต้าจินจะยกมา ถึงคราวพวกเจ้ากลายเป็นผุยผง!”
“...”
กัวฮ่าวหันไปถามคนข้างกาย “พวกเขาพูดจ้ออะไร?”
คนข้างกายต่างพากันส่ายหน้า
กัวฮ่าวโบกมืออย่างจนปัญญา “ยิงปืนใหญ่”
เสียงระเบิดดังสนั่นหลายครั้ง
ลูกกระสุนเหล็กพุ่งกระแทกกำแพงเมืองตงเซิ่งจนเชิงเทินดินพังทลาย ลูกหนึ่งกระแทกเข้าที่อกของทหารยาม ร่างทั้งร่างลอยกระเด็นขึ้นไป
ก่อนจะกระแทกเข้ากับหอคอยบนกำแพงเมือง
อกยุบแหลก อวัยวะภายในกลายเป็นก้อนเละ ๆ ถูกแรงอัดดันออกมาจากปาก
ราวกับคนเมาสุรากำลังอาเจียนอย่างหนัก เพียงแต่สิ่งที่พ่นออกมาเป็นก้อนเนื้อบดขยี้
ผู้คนรอบข้างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างคลานหนีอย่างลนลาน
“หนีไปแล้วหรือ?” กัวฮ่าวชะงัก “บุก! บุกเข้าไป ข้าจะกินมื้อเที่ยงในเมือง พวกเจ้าจัดการกันเอง”
“ขอรับ!”
วันที่ 20 เดือน 6 ปีจิ้งคังที่ 10 กองทัพซ่งยึดเมืองตงเซิ่งโจว ซึ่งตั้งอยู่ในดินแดนเหอหนานและใกล้จะถูกทิ้งร้างได้สำเร็จ
ตงเซิ่งโจวเคยมีประวัติศาสตร์รุ่งโรจน์ ทางตะวันตกของเมืองเคยมีป้อมปราการใหญ่ชื่อเซิ่งโจว ในสมัยราชวงศ์สุยและถัง ที่นี่เป็นเมืองยุทธศาสตร์ระหว่างกำแพงเมืองจีนกับอินซาน
หลังราชวงศ์ถังล่มสลาย แคว้นเหลียวอพยพชาวเมืองเซิ่งโจวไปทางตะวันออก แล้วสร้างตงเซิ่งโจวขึ้นใหม่