ยามนี้ บนถนนหลวงนอกเมืองแกกยอง พ่อค้าทั้งหลายไม่ถูกจับกุม ก็หนีเตลิดไปอย่างหมดสภาพแล้ว
ภายในค่ายทหารโครยอ แม่ทัพชเว จองฮยอนกำลังเรียกนายกองหลางเจียงมาประชุมหารืออย่างเร่งด่วน
หลางเจียงหลินเหยียนกล่าวว่า “กองทัพซ่งยกมาถึงอย่างกะทันหัน พวกเรายังเป็นฝ่ายได้เปรียบ หากฉวยโอกาสโจมตีกองทัพซ่งโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ย่อมตีพวกมันแตกพ่ายได้เป็นแน่”
หลางเจียงชื่อคยองแดบังกล่าวว่า “เมื่อเที่ยงเพิ่งมีข่าวมาว่า กำลังพลสามพันนายของอี ซึงฮีแตกพ่ายไปแล้ว ฝีมือรบของชาวซ่งไม่อาจประมาทได้”
“นั่นเป็นเพราะคนของอี ซึงฮีเอาแต่เกียจคร้าน ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน!” หลินเหยียนกล่าว “แต่พวกเรามีกองรักษาพระองค์เสือเทพกับกองรักษาพระองค์จินอู ซึ่งเป็นยอดทหารชั้นยอดของฝ่าบาท ยามนี้ยังมีกำลังพลเจ็ดพันนายที่พร้อมออกรบ!”
ชเว จองฮยอนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ประตูเมืองแกกยองปิดตายหมดแล้ว หากพวกเราหลีกเลี่ยงการรบ เสบียงย่อมร่อยหรอหมดในไม่ช้า ถึงเวลานั้นขวัญกำลังใจย่อมได้รับผลกระทบ!”
หลินเหยียนกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ พวกเราอยู่ใต้กำแพงเมืองแกกยองแล้ว จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร? ขอเพียงทำให้กองทัพซ่งเสียขวัญ พวกเราก็ส่งข่าวเข้าเมืองได้ทันที จากนั้นกองทัพหลักในเมืองจะยกออกมา กองทัพซ่งก็ยากจะหนีรอด!”
“กองทัพซ่งคงบินหนีไม่ได้หรอก พวกมันทำได้แค่กระโดดลงทะเล! ฮ่า ๆ ๆ!”
ทุกคนพลันหัวเราะลั่น
ชเว จองฮยอนกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จงรวมพลทันที ฉวยจังหวะที่กองทัพซ่งยังไม่ทันตั้งตัว เข้าโจมตีโดยไม่ให้พวกมันรู้ตัว!”
สิ้นเสียงเขา ด้านนอกก็มีเสียงรายงานเร่งด่วนดังขึ้น “รายงาน! ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีกองทัพศัตรูกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา!”
ชเว จองฮยอนชะงักไปครู่หนึ่ง คนอื่น ๆ ก็พากันตะลึงงัน
กองทัพซ่งมาถึงเร็วถึงเพียงนี้!
ชเว จองฮยอนออกจากกระโจมทันที คนอื่น ๆ ต่างตามออกไปด้วย