จางหรงสวมเกราะไปพลางกล่าวไปพลางว่า “ข้าเห็นแล้ว ระดมพลทั้งกองทัพ!”
เสียงแตรระดมพลพลันดังขึ้นที่หัวเรือ ทหารส่งสารหลายคนยืนอยู่บนเสากระโดง โบกธงส่งสัญญาณให้รวบรวมกำลังพล
เรือเดินทะเลของชาวซ่งลำหนึ่งบรรทุกคนได้มากเพียงใด?
มีบันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่า เรือเดินทะเลขนาดใหญ่บรรทุกคนได้ 300 ถึง 500 คน
ปริมาณที่บรรทุกได้เช่นนี้ นับว่าใกล้เคียงกับเรือเกลเลียน เรือรบเดินสมุทรของยุโรปในศตวรรษที่ 17 แล้ว
อีกทั้งยังใช้เทคนิคการพับเสากระโดงและถอดเสากระโดง เมื่อจำเป็นก็ถอดหรือลดเสากระโดงลงได้
เรือแม่น้ำก็มีเทคนิคเช่นนี้เช่นกัน มีบันทึกเรื่องนี้ไว้ในภาพริมแม่น้ำในเทศกาลชิงหมิง
อย่างไรก็ตาม ในยุคซ่งยังไม่มีเรือรบสำหรับการเดินทางไกลเพื่อทำสงคราม เรือซ่งส่วนใหญ่ใช้เพื่อการค้า
เทคโนโลยีการเดินเรือพัฒนามาถึงขั้นนี้ ย่อมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าบรรยากาศการค้าของต้าซ่งรุ่งเรืองเพียงใด
เล่ากันว่าในยุคซ่งยังมีเรือขนาดใหญ่กว่านี้อีกหลายลำ ผู้คนอาศัยอยู่บนเรือกลางแม่น้ำตลอดทั้งปี ประกอบอาชีพประมงและขนส่งสินค้า เสมือนหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ทว่าเรือแม่น้ำประเภทนี้กลับสูญหายไปหลังยุคซ่ง เพราะเมื่อเข้าสู่ยุคหมิง บรรยากาศการค้าในแผ่นดินใหญ่ก็ซบเซาลงแล้ว
ส่วนเรือเดินทะเลกลับถูกสร้างให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น จนมีเรือมหึมาอย่างที่เจิ้งเหอใช้เดินทางลงทะเลตะวันตก
ยามนี้ เรือของกองกำลังที่จางหรงนำมาลำหนึ่งบรรทุกทหาร 300 คน มีทั้งหมด 12 ลำ รวมกำลังพล 3,600 คน
กองหน้าของทัพจินอยู่ภายใต้การนำของกู่หลี่เจี่ย