“ฝ่าบาทจักรพรรดิแห่งแคว้นต้าจิน!” เมื่อเซียวอวี้เห็นปฏิกิริยาของจางเซี่ยนก็คิดว่าคำพูดได้ผล จึงยืดอกขึ้นทันที แม้แต่น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป
เขากล่าวกับจางเซี่ยนต่อว่า “ข้าชื่อเซียวอวี้ เป็นรองเสนาบดีปิงปู้แห่งแคว้นต้าจิน เป็นขุนนางคนสำคัญของฝ่าบาทจักรพรรดิแห่งต้าจิน ข้ามาตามพระบัญชาเพื่อปราบกบฏแผ่นดินอย่างว่านเหยียนอูจู๋ มิได้คิดเป็นศัตรูกับต้าซ่ง หวังว่าพวกท่านจะเข้าใจ”
จางเซี่ยนเห็นว่าเรื่องนี้ยุ่งยากอยู่บ้าง จึงพาเซียวอวี้กลับเยียนจิง แล้วให้ลวี่อี้ห้าวสอบสวน
บัดนี้ลวี่อี้ห้าวยุ่งเสียจนหัวหมุน ไหนเลยจะมีแก่ใจสอบสวนคนเหล่านี้ หลังซักถามอย่างง่าย ๆ เขาก็ส่งเซียวอวี้ลงใต้
ในเมื่อเป็นคนของจักรพรรดิแคว้นจิน ก็ส่งไปเหอเจียนให้จ้าวกวนเจียจัดการ
วันที่ 11 เดือนสอง ณ หรูโจว
สีหน้าของว่านเหยียนซีอินเคร่งขรึมอยู่หลายส่วน “สถานการณ์ที่อวิ๋นจงเป็นอย่างไรบ้าง?”
ว่านเหยียนโส่วเต้ากล่าวว่า “ตามข่าวที่มีอยู่อย่างจำกัด อวิ๋นโจวพบกองทัพซ่งแล้ว”
“มีผลงานการรบหรือไม่?”
“ยังไม่มีผลงานการรบ”
ว่านเหยียนซีอินกล่าวว่า “อ๋องเว่ยไม่ฟังคำแนะนำของข้า จุดที่กองทัพซ่งอ่อนแอที่สุดคือแนวรบตะวันตก หรือก็คือแนวป้องกันทางตะวันตกของอินซาน หากส่งกองทหารม้าไปจู่โจมที่นั่น ย่อมทำให้แนวป้องกันของชาวซ่งปั่นป่วนได้แน่”
เขาหมายถึงกองบัญชาการทหารเวยฝูแห่งเฮยซาน ที่นั่นเป็นจุดอ่อนที่สุดในการป้องกันของต้าซ่งอย่างแท้จริง
เดิมทีที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากจวนผู้พิทักษ์อันเป่ย มีเมืองต่าง ๆ ในอันเป่ยคอยป้องกันเชิงยุทธศาสตร์ ทว่าเพื่อเปิดสนามรบบนทุ่งหญ้า หยางไจ้ซิงได้โยกกองทหารม้าจำนวนไม่น้อยออกจากจวนอันเป่ย