“เข้ามา”
หวังหวยจี๋ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา ก่อนยื่นฎีกาฉบับหนึ่งถวาย
เหล่าขุนนางต่างสงสัยในใจว่า ฎีกาอะไรกัน ถึงข้ามสำนักกิจการทหารและการปกครองมาได้ แล้วตรงเข้าถวายเบื้องพระพักตร์โดยตรงเช่นนี้?
จ้าวหนิงเองก็รู้สึกถึงลางร้ายวูบหนึ่ง
เขาเปิดฎีกาอ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
“ทูตที่เราให้ไปเกาชางถูกสังหารแล้วหรือ?”
น้ำเสียงของจ้าวกวนเจียสงบนิ่ง ทว่ากลับดังก้องไปทั่วทุกมุมของท้องพระโรง
ทุกคนใจสั่นสะท้าน ตำหนักเหวินเต๋อที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความยินดีฮึกเหิม พลันเงียบงันลงในบัดดล
ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังจงหวังก็ผุดลุกขึ้นกล่าวว่า “ช่างกำเริบเสิบสานนัก! สมควรส่งทหารหนึ่งแสนนายไปทำลายแคว้นของมันเสียเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ได้!”
มีคนยืนขึ้นคัดค้านทันที นั่นคือฟ่านจื้อซวี จวินเจิ้งฟู่สื่อ
หวังจงหวังกล่าวอย่างชอบธรรมว่า “แม้แต่ทูตของฮ่องเต้ยังกล้าสังหาร ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตต่ออีกวันก็เป็นความผิดแล้ว!”
ฟ่านจื้อซวีเอ่ยว่า “ท่านไท่เว่ยหวังลืมแล้วหรือว่าเมื่อครู่พวกเรากำลังหารือเรื่องใดกัน?”
“เมื่อครู่?” หวังจงหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้แล้วตอบว่า “หารือเรื่องทำลายแคว้นจินอย่างไรเล่า!”
“แล้วเหตุใดจึงจะส่งทัพไปเกาชางได้เล่า?” ฟ่านจื้อซวีถามกลับ
ซุนฝู่กลับยืนขึ้นกล่าวว่า “เกาชางเป็นเพียงแคว้นเล็ก ๆ มอบหมายให้จิงเลวี่ยสื่อทั้งสองแห่งทางตะวันตกเฉียงเหนือจัดการ ก็ทำลายได้โดยง่าย ไม่ขัดต่อการยกทัพเหนือโจมตีข้าศึกจินแม้แต่น้อย!”
จ้าวหนิงเห็นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า เอาละสิ แม้แต่ซุนฝู่ยังเห็นด้วย แบบนี้ต้องคิดสวนทางแล้วหรือเปล่า?
ฟ่านจื้อซวีกล่าวว่า “รองเสนาบดีซุนอย่าได้ก่อความวุ่นวายอีกเลย การโจมตีแคว้นจินมีกองทัพห้าสายแล้ว หากทางตะวันตกเฉียงเหนือเคลื่อนไหวโดยพลการ แล้วสถานการณ์ศึกพลิกผันขึ้นมา จะทำอย่างไร?”
“จะพลิกผันอย่างไร?” ซุนฝู่เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นด้วยกับความคิดอนุรักษนิยมเช่นนี้ของฟ่านจื้อซวี ในสายตาเขา ความคิดเช่นนี้คือความขลาดกลัว คือการพะวงหน้าพะวงหลัง ซึ่งขัดกับท่าทีที่ราชสำนักต้าซ่งมีต่อภายนอกในยามนี้