“เราต้องให้ผู้คนเข้ามามีส่วนร่วมมากกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือสามัญชน แม่ทัพหรือขุนนาง เราจะทำให้อินซานกลายเป็นเช่นเดียวกับบริเวณแม่น้ำฉางเจียง อีกหนึ่งพันปีให้หลัง ที่นั่นจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหัวเซี่ยอย่างสมบูรณ์และไม่มีวันแบ่งแยกได้ ทั้งยังรวมถึงทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลด้วย!”
“เราจะกำจัดพวกอนารยชนบนทุ่งหญ้าให้สิ้นซาก ให้พวกเขาหลอมรวมเข้ากับหัวเซี่ย ขจัดภัยร้ายในภายหน้าให้หมดสิ้น!”
“นี่...”
“เพราะฉะนั้น เราจะตั้งถิ่นฐานทหารและราษฎรสองแสนคนที่อินซาน ชิงอวิ๋นจงคืนมา มุ่งตะวันตกสู่เหอซี ให้คมทวนของต้าซ่งหวนคืนสู่ที่นั่น แล้วเป็นผู้กำหนดระเบียบของดินแดนนั้นอีกครั้ง”
“ทว่า การโยกย้ายผู้คนจำนวนมากไปยังพื้นที่เหล่านี้ การสร้างถนนหลวงสายกว้างเชื่อมต่อกับที่นั่น การเผยแผ่วัฒนธรรมแห่งราชสำนัก เชื่อมโยงการค้ากับจงหยวน ทุกแห่งที่ไปถึงต้องใช้ธนบัตรเจียวเฉา ทุกคนที่ไปถึงต้องเขียนอักษรฮั่นและพูดภาษาฮั่น”
“เงื่อนไขเบื้องต้นของเรื่องเหล่านี้คือ ในอนาคตอันใกล้ เราจะยกทัพครั้งใหญ่สู่ทุ่งหญ้า จนกว่าจะปราบชาวหูบนทุ่งหญ้าให้อยู่หมัด แล้วโยกย้ายพวกเขาเข้ามาและหลอมรวมทั้งหมด”
ท้ายที่สุด เขามองเฉียนอวี้ชิงแล้วกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้ต้องใช้เงิน!”
วาดฝันเสร็จแล้ว
ภาพฝันที่จ้าวกวนเจียวาดไว้นั้นยิ่งใหญ่ ทั้งชวนให้ตื่นเต้น
ชายหนุ่มผู้เปี่ยมความสามารถคนใดบ้างจะไม่เคยฝันถึงการสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่?
เฉียนอวี้ชิงเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาแล้ว
“กระหม่อมยินดีทุ่มเทจนสิ้นชีวิตเพื่อฝ่าบาท!”
จ้าวหนิงหันกลับมามองเฉียนอวี้ชิง ก่อนกล่าวต่อว่า “ทะเลใต้มีรายรับปีละสิบล้านก้วน เรารู้ว่าเป้าหมายนี้สูงไปสักหน่อย และดำเนินการได้ยาก เราจึงอนุญาตให้เจ้าเข้าร่วมสำนักราชกิจ”