ดี! ดีมาก! ดีที่สุด!
หวังจงหวังนี่เป็นพ่อค้าหน้าเลือดตัวจริง!
ถ้าอยู่ในยุคหลัง เขาต้องเป็นนายทุนสูบเลือดสูบเนื้อแน่
จ้าวหนิงคิดว่าเงินห้าสิบก้วนก็แพงมากแล้ว
สบู่ก้อนหนึ่งขาย 50 ก้วน เท่ากับเงินสองหมื่นห้าพันหยวน!
แถมยังทำจากขี้เถ้าพืช น้ำมันหมู และน้ำด่าง
สบู่แบบนี้ หากเอาไปแจกฟรีในศตวรรษที่ 21 เกรงว่าจะไม่มีใครอยากได้ เพราะมันหยาบกระด้างเหลือเกิน
มิใช่เพราะฝีมือช่างไม่ดี และมิใช่เพราะภายนอกดูหยาบกระด้าง หากแต่ติดข้อจำกัดด้านวัตถุดิบ อีกทั้งยังไม่มีตำรับที่สมบูรณ์กว่านี้
เพื่อทำให้สบู่ดูน่าซื้อ จ้าวหนิงจึงสั่งให้คนแกะสลักลวดลายงดงามลงบนผิวสบู่เป็นพิเศษ
“ถ้าขาย 100 ก้วน จะมีคนซื้อหรือไม่?”
“มีพ่ะย่ะค่ะ ต้องมีแน่”
“ลองว่ามา”
“ง่ายมากพ่ะย่ะค่ะ เพียงบอกว่าสิ่งนี้ผลิตตามตำรับในวัง ขอเพียงฝ่าบาทไม่ทรงขัดข้อง รับรองว่ามีคนยอมจ่ายราคาสูง”
“จะยอมจ่ายถึง 100 ก้วนเชียวหรือ?”
“ของหายากย่อมมีค่า เริ่มแรกขาย 50 ก้วน แล้วบอกพวกเขาว่ามีเพียง 100 ก้อน รับรองว่าจะมีคนแย่งกันซื้อในราคาสูงพ่ะย่ะค่ะ”
โอ้โห หวังจงหวังถึงกับรู้จักเล่นการตลาดแบบจำกัดจำนวนด้วยหรือ?
“อีกทั้งยังขายเฉพาะผู้มีตำแหน่งขุนนางและบรรดาศักดิ์สูงส่ง เช่น ชินอ๋อง อัครมหาเสนาบดี เสนาบดี และไท่ซือ”
จ้าวหนิงถามว่า “มีเพียง 100 ก้อน ขายหมดแล้วจะทำอย่างไร?”
“ก็ผลิตเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ เปลี่ยนลวดลายบนสบู่เสียหน่อย ปรับสีสันสักนิด แล้วบอกว่าเป็นสบู่รุ่นใหม่ ดีเยี่ยมกว่ารุ่นก่อน ขายก้อนละ 70 ก้วน!”
“แล้วต่อจากนั้นเล่า?”