หลังฟ้ามืดสนิท กองกำลังของกัวฮ่าวก็ข้ามแม่น้ำหวงเหอทั้งหมด
แต่กัวฮ่าวมิได้หยุดพัก กลับอาศัยความมืดมุ่งหน้าไปยังเมืองอู๋ล่าห่าย
หยางเจิ้งซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ถูกปลุกขึ้นมา
“อะไรนะ?” หยางเจิ้งนึกว่าหูของตนมีปัญหา เขามองผู้มารายงานแล้วถามอย่างฉงน “เจ้าว่า มีคนอยู่นอกเมืองอ้างว่าเป็นสหายเก่าของข้า กัวฮ่าว และยามนี้ต้องการพบข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ!”
“อยู่ที่ใด?”
“อยู่ข้างนอกขอรับ”
“ข้างนอกไหน!”
“อยู่นอกจวนของท่านขอรับ”
หยางเจิ้งสวมเสื้อคลุม ก่อนเดินออกไปด้วยฝีเท้าหนักแน่น ท่ามกลางการรายล้อมของทหารองครักษ์
ใต้แสงเพลิง เขาเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้นจริง ๆ
หยางเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดกัวฮ่าวไว้แน่น
“เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าถึงที่นี่?” หยางเจิ้งถาม “แถมยังมาคนเดียวอีก เจ้ามาคนเดียวเช่นนี้ หรือว่าฝ่าฝืนวินัยทหารจนถูกเยว่เฟยขับไล่ออกมา?”
“ข้าแค่มาเยี่ยมเจ้าเท่านั้น!”
“เหลวไหล! เจ้าเป็นถึงปิงหม่าจ่งก่วน (แม่ทัพคุมทหารม้าและทหารราบ) จะเดินทางจากอันเป่ยมาถึงเฮยซานของข้าได้ตามใจชอบหรือ?” หยางเจิ้งปล่อยกัวฮ่าวแล้วชี้หน้าด่า “เจ้าล่วงเกินเยว่เฟยผู้นั้นใช่หรือไม่ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าเมื่อแม่ทัพอู๋ไม่อยู่ข้างกาย ก็จงสำรวมเสียบ้าง คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า ช่างเถิด เข้าไปค่อยว่ากัน ข้าจะให้คนเตรียมสุราเนื้อ พวกเราดื่มกันสักหลายจอก!”
กัวฮ่าวกระซิบข้างหูหยางเจิ้งว่า “ไม่ใช่ เยว่เฟยดีกับข้ามาก ข้ามาปฏิบัติภารกิจลับ”
หยางเจิ้งชะงักไป มองสีหน้าจริงจังของกัวฮ่าวแล้วกล่าวว่า “เข้าไปคุยกันหรือ?”