หลังจ้าวกวนเจียจากไป เกาชิวก็ถอนหายใจ
เหล่าขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์ในราชสำนักนี่ช่างเล่นเล่ห์เหลี่ยมเก่งกว่ากันทุกคนจริง ๆ
หลี่หุยกล่าวหาว่าเป็นฉินฮุ่ย แล้วก็หาเหตุผลมาอธิบายเข้าข้างตนเอง ทว่าไม่มีหลักฐานเด็ดขาดว่าฉินฮุ่ยเป็นผู้ก่อเรื่อง
หากบัดซบเอ๊ย คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นไช่เม่าขึ้นมา ทุกคนมิถูกจิ้งจอกเฒ่าไช่หลอกจนหัวหมุนหรอกหรือ?
แต่พูดไปแล้ว ก็ไม่มีใครบอกว่าไม่ใช่ฉินฮุ่ยเสียหน่อย
บัดนี้มีคำให้การแล้ว เก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ฝ่าบาทอาจอยากจัดการฉินฮุ่ยขึ้นมาก็ได้
“เหอปิน”
“เกาไท่เว่ย มีสิ่งใดรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ”
“จับตาดูหลิวเมิ่งผู้นั้นให้ดี”
“ขอรับ”
เกาชิวเหลือบมองเหอปิน ก่อนกล่าวว่า “อย่าทำอะไรเหลวไหล ระวังไฟจะย้อนมาเผาตัว”
“ทราบแล้วขอรับ”
เกาชิวก้มหน้าพึมพำ “หลิวเมิ่ง? จะจับตานางไปทำไม!”
เจิ้งสี่เดินเข้ามาพอดี “เกาไท่เว่ย”
เกาชิวที่กำลังครุ่นคิดสะดุ้งตกใจ “มีเรื่องอันใด?”
“เกาไท่เว่ย เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าน้อยจัดเตรียมอาหารค่ำไว้ให้ท่านแล้วขอรับ”
“อ้อ ไปกันเถิด”
“เกาไท่เว่ยกำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือขอรับ?”
“ฝ่าบาทให้พวกเราจับตาดูหลิวเมิ่ง เจ้าลองคิดดูสิ สตรีคนหนึ่งจะจับตานางไปทำไม? คุณค่าของนางคงมีเพียงรู้เรื่องทรัพย์สินของหลี่หุย แต่ทรัพย์สินเหล่านั้นก็ขายไปหมดนานแล้ว มิฉะนั้นนางคงไม่ทรยศหลี่หุย”
เจิ้งสี่พลันเอ่ยว่า “เกาไท่เว่ย ท่านว่ามีความเป็นไปได้หรือไม่ว่า หลิวเมิ่งเองก็เป็นสายลับของชาวจิน? พวกเราจับตาจางซือจวินมานาน ชาวจินรู้ว่าพวกเราสงสัยจางซือจวิน จึงหาทางทอดทิ้งนาง เพื่อให้พวกเราเข้าใจว่าจับสายลับของชาวจินได้แล้ว แท้จริงแล้ว...”