ชายหนุ่มดิ้นรนอยู่กลางนา เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แต่เรี่ยวแรงของเขายังสู้ชายหน้าลิงปากแหลมคนนั้นไม่ได้
เด็กสาวที่อยู่ข้างกันผอมแห้งน่าสงสาร นางพุ่งเข้าไปช่วยพี่ชาย กลับถูกชายหน้าลิงปากแหลมเตะกระเด็น
“นายท่านหวังมาแล้ว ยังกล้าหนีอีกหรือ! ไม่กลัวหรือว่าข้าจะขายน้องสาวเจ้าไปซ่องในอำเภอ?”
“พี่ชุนซาน ข้าไม่หนีแล้ว ข้าไม่หนีแล้ว”
ชายหน้าลิงปากแหลมจึงยอมคลายมือ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ชายหนุ่มหนี เขาคว้าตัวเด็กสาวที่อยู่ข้างกายไว้ พลางเอ่ยเสียงเย็นชา “ไป กลับหมู่บ้าน!”
ชายหนุ่มลุกขึ้น เก็บรวงข้าวสาลีที่กระจัดกระจายอย่างว่าง่าย ใส่ลงในกระบุงสะพายหลัง แล้วเดินตามหลิวชุนซานไปยังริมทาง
เมื่อเห็นภาพนี้ จ้าวหนิงถามว่า “เหตุใดจึงทำร้ายคน?”
หลิวชุนซานเหลือบมองจ้าวหนิง เห็นว่าจ้าวหนิงพาคนมาด้วยไม่น้อย จึงไม่กล้าล่วงเกินตามใจ เพียงกล่าวว่า “เรื่องนี้เป็นงานราชการ ท่านอย่าได้ยุ่งเรื่องของผู้อื่นเลย”
“งานราชการอันใดถึงต้องลงมือทำร้ายคน?”
“ท่านมาจากต่างถิ่นกระมัง?”
“ข้ามาจากต่างถิ่น แล้วเหตุใดจึงกลั่นแกล้งพี่ชายผู้นี้?”
“เก็บภาษีอย่างไรเล่า! ยามนี้เป็นช่วงเก็บภาษีฤดูร้อน การหลบหนีก็เท่ากับต่อต้านภาษี! นี่คือการขัดขืนราชสำนัก!”
น้ำเสียงของหลิวชุนซานแข็งกร้าวขึ้นทันใด ราวกับมีราชสำนักหนุนหลัง จึงไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวหนิงก็ขมวดคิ้ว ก่อนถามต่อว่า “เก็บภาษี?”
“ใช่! เก็บภาษี! ท่าน นี่เป็นเรื่องของทางการ!” หลิวชุนซานย้ำอีกครั้ง