แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันที่ 23 เดือนอ้าย ปีที่ 18 แห่งจิ้งคัง ย้อมผืนดินให้กลายเป็นสีแดงฉาน
เมื่อกองทัพหลักของจินอูจู๋พ่ายยับ กองทัพจินนอกเมืองเหอเจียนซึ่งเฝ้ารอความช่วยเหลือมาโดยตลอดก็ไม่อาจตีแนวป้องกันของกองทัพซ่งแตก ส่งผลให้การบุกโจมตีล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
บ้างถูกกองทัพซ่งไล่สังหาร บ้างล่าถอยไปก่อน ฝูงชนที่แตกกระเจิงบนที่ราบกว้างใหญ่ราวกับฝูงมดที่หลงทิศทาง
กองทัพซ่งแต่ละค่ายทยอยกลับมารวมพลและเข้าแถวอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ข่าวความพ่ายแพ้ของกองทัพหลักจินอูจู๋ยังไม่ได้ส่งออกไป ถึงอย่างไร ก็ไม่มีใครกล้าฟันธงว่าจินอูจู๋ไม่เหลือทหารอื่นอีกแล้ว
อย่างน้อยยามนี้กองทัพซ่งยังจับตัวจินอูจู๋ไม่ได้ ทั้งยังไม่พบศพของเขา
ประตูเมืองเหอเจียนยังคงปิดสนิท กองทัพนอกเมืองยังตั้งแนวรับอย่างเข้มงวด มีเพียงทหารม้าที่เริ่มไล่ตามทหารกองทัพจินซึ่งกำลังหลบหนี
แม้ชัยชนะจะยังไม่อาจยืนยันได้ และด้วยความรอบคอบจึงยังไม่ประกาศออกไป ทว่าก่อนตะวันลับฟ้า บรรยากาศในกองทัพซ่งก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เซียงจวินทยอยออกมาจากในเมืองอย่างเป็นระเบียบ พวกเขาถึงกับนำอาหารร้อนระอุออกมาจำนวนมาก ซึ่งในยามศึกแทบเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้
เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่าทหารในทันที ทั้งยังทำให้พวกเขาตื่นเต้นขึ้นมา
นายทหารพยายามรักษาระเบียบอย่างสุดกำลัง “เงียบ!”
ไม่ว่าอย่างไร หลังผ่านการสู้รบอันดุเดือด ทหารที่เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรง เมื่อเห็นอาหารร้อนระอุในยามเย็นอันหนาวเหน็บเช่นนี้ ความอ่อนล้าและความหวาดกลัวในใจก็ค่อย ๆ เลือนหายไป