“แม่ทัพหลี่ จะใช้ปืนใหญ่หรือไม่?”
“ห้ามเด็ดขาด!”
หลี่เยี่ยนเซียนแทบอยากสบถด่า ศัตรูบ้าบออะไร เพิ่งเริ่มก็จะใช้ปืนใหญ่เสียแล้ว
ดินปืนมีจำนวนจำกัด แร่ดินประสิวที่เกาชางเพิ่งเริ่มขุดได้ไม่นาน บัดนี้ต้าซ่งต้องยกทัพไปรบทั่วสารทิศ แนวรบยืดยาวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ไม่ว่าจะเหอเป่ย เหอตง หรือเหลียวตง ซิงโจว ญี่ปุ่น และทะเลใต้ ล้วนจัดเตรียมอาวุธเพลิงไว้ทั้งสิ้น
เมื่อเฉลี่ยแบ่งกันแล้ว ดินปืนในแต่ละค่ายทหารจึงมีไม่มากนัก
ทว่าคนบางส่วนในกองทัพซ่งกลับเริ่มพึ่งพาอาวุธเพลิงอยู่ไม่น้อย
และสถานการณ์ศึกยามนี้ยังเป็นบททดสอบความสามารถของแม่ทัพใหญ่เป็นอย่างยิ่ง
ทหารม้าหลายพันนายของชนเผ่าเก๋อลั่วลู่เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงการหยั่งเชิงเท่านั้น
แค่หยั่งเชิงก็ใช้ดินปืนเสียแล้ว แล้วหากกำลังหลักของศัตรูมาถึงเล่า?
“เส้าหลง!”
“ข้าน้อยอยู่ที่นี่!”
“ข้ามอบทหารม้าเกราะเหล็กสามพันนายแก่เจ้า จงฉวยโอกาสเคลื่อนไหว ให้ชาวเก๋อลั่วลู่เหล่านี้ได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของทหารม้าเหล็กต้าซ่ง!”
“รับบัญชา!”
เสียงร้องสังหารดังระลอกมาจากเบื้องหน้า ทหารม้าเหล็กของเผยต๋ากานควบทะยานมา ดุจดาบโค้งบนทุ่งหญ้าที่พุ่งแทงเข้าใส่ปีกข้างของกองทัพซ่ง
เมื่อเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว ชาวเก๋อลั่วลู่ก็พร้อมใจกันโก่งคันธนูและปล่อยศร ห่าธนูหนาแน่นโถมเข้าปะทะแนวทัพซ่ง ส่งเสียงกระทบเกราะดังเคร้ง ๆ
กองทัพซ่งยิงหน้าไม้ตอบโต้ ชาวเก๋อลั่วลู่ก็วกอ้อมถอนกำลังทันที ก่อนจะไปรวมตัวกันห่างออกไปสองร้อยเมตร ปรับขบวนเตรียมเข้าโจมตีรบกวนเป็นครั้งที่สอง
ทำเช่นนี้ซ้ำไปมาถึงห้าครั้ง ชาวเก๋อลั่วลู่ก็พบว่าการโจมตีรบกวนเช่นนี้ไม่อาจข่มขวัญกองทัพซ่งได้ในเวลาอันสั้น