สำหรับหลี่เยี่ยนเซียน หน้าที่ของเขาคือพิทักษ์ประตูใหญ่ของเส้นทางซีเหอ
สำหรับจางจวิ้น หน้าที่ของเขาคือรักษาความสงบเรียบร้อยในหกเส้นทางของส่านซี
ส่วนจ้าวหนิง สิ่งที่ต้องรักษาให้มั่นคงคือแผ่นดินต้าซ่งทั้งผืน!
ความน่าพิศวงของสงครามกับเศรษฐกิจและความเป็นอยู่ของราษฎรอยู่ตรงที่ เมื่อเริ่มศึก ก็จำต้องลำเลียงเสบียง เสบียงต้องซื้อด้วยเงิน และระหว่างทางย่อมสูญเสียไปไม่น้อย
ครั้งที่ฮั่นอู่ตี้ตีดินแดนทางใต้ของอินซานได้ แล้วสถาปนาเมืองซั่วฟางเป็นแนวหน้าสำหรับโจมตีซยงหนู การลำเลียงเสบียงสูญเสียไปมากเพียงใดกัน?
ลำเลียงเสบียง 20 จินจากซานตง (ทางตะวันออกของภูเขาเซียวในสมัยราชวงศ์ฮั่น) ไปได้ถึงเมืองซั่วฟางเพียง 1 จินเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าการขนส่งเสบียงในสมัยโบราณสูญเสียมากเพียงใด
แน่นอนว่า ต้าซ่งมีคลองขนส่งทางน้ำอุดมสมบูรณ์ ทำให้การสูญเสียเสบียงลดลงจากสมัยราชวงศ์ฮั่นอย่างมาก
ทว่าทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์และเงินปลอบขวัญล้วนเป็นรายจ่ายก้อนใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น ตามธรรมเนียมแต่เดิมของราชวงศ์ซ่ง เมื่อยกทัพตีซีเซี่ยและได้ชัยชนะแล้ว ก็ย่อมต้องสร้างเมืองเพื่อขยายแนวรบ มิฉะนั้นดินแดนที่ตีมาได้ก็ยากจะควบคุม เท่ากับรบไปเสียเปล่า
การสร้างเมืองย่อมเกี่ยวพันกับการเกณฑ์แรงงานราษฎร นับเป็นเรื่องที่สิ้นเปลืองเงินทองที่สุดอย่างหนึ่ง อีกทั้งยังส่งผลกระทบต่อการเพาะปลูก
ดูอย่างเส้นทางซีเหอ เมื่อตีมาได้แล้ว เพื่อรักษาอำนาจปกครองที่นั่น ราชวงศ์ซ่งต้องใช้เงินเกือบสี่ล้านก้วนต่อปี มิฉะนั้นก็ยากจะรักษาความสงบ และไม่นานก็ต้องสูญเสียดินแดนไป
แต่ราชสำนักไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นส่งไป อย่างไรเสียก็ยังต้องเลี้ยงดูขุนนางจำนวนมากและกองทัพรักษาพระองค์ที่มีตำแหน่งว่างเกินจริง
มิฉะนั้นครั้งนั้นซือหม่ากวงจะพร่ำร้องให้ละทิ้งดินแดนไปทำไม?