เฉียนจิ่นซูรู้สึกมึนงงไปหมด นางเดินไปยังตรอกใกล้มหาวิทยาลัยตงจิง แล้วเคาะประตูเบา ๆ
“ใคร?”
เสียงสตรีดังมาจากด้านใน
“อาจารย์ เป็นข้าเอง เฉียนจิ่นซู”
ประตูเปิดออก หลี่ชิงจ้าวมองคนตรงหน้าแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “จิ่นซู ดึกดื่นป่านนี้ มาหาข้าเพื่อดื่มเป็นเพื่อนหรือ?”
“อาจารย์มีสุราหรือไม่?”
“มีสิ ข้ากำลังดื่มอยู่คนเดียว เข้ามาเถิด” หลี่ชิงจ้าวดึงมือเฉียนจิ่นซูอย่างยินดี แล้วพานางเข้าไปในห้อง
“มาเถิด อยากดื่มสุราบ๊วยเขียวหรือสุราดอกซิ่งฮวา?”
“อะไรก็ได้ ขอเพียงดื่มแล้วเมา ข้าดื่มทั้งนั้น”
หลี่ชิงจ้าวชะงักมือที่กำลังรินสุรา แล้วมองเฉียนจิ่นซู “เป็นอะไรไป? มีเรื่องทุกข์ใจหรือ?”
“อาจารย์ ความรักคือสิ่งใดหรือ?”
หลี่ชิงจ้าวยื่นสุราบ๊วยเขียวให้นางหนึ่งจอก “ดื่มเสียก่อน แล้วข้าจะบอกเจ้า”
เฉียนจิ่นซูดื่มรวดเดียวหมดจอก
หลี่ชิงจ้าวยิ้มพลางกล่าวว่า “ถามไถ่ทั่วหล้าว่ารักคือสิ่งใด ถึงทำให้ผู้คนยอมมอบทั้งชีวิตและความตายให้แก่กัน”
“ถามไถ่ทั่วหล้าว่ารักคือสิ่งใด ถึงทำให้ผู้คนยอมมอบทั้งชีวิตและความตายให้แก่กัน?” เฉียนจิ่นซูพึมพำทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือบทกวีที่จ้าวหนิงเคยท่องในวันนั้น
เมื่อเอ่ยถึงจ้าวหนิง ในใจนางก็ทั้งยินดีและเศร้าสร้อยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ที่จริงข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักนัก หากถามจ้าวกวนเหริน น่าจะได้คำตอบดีกว่า” หลี่ชิงจ้าวรินสุราให้ตนเอง แล้วจิบช้า ๆ “คนที่แต่งบทกวีเช่นนี้ได้ ย่อมเข้าใจความรักมากกระมัง”
หากจ้าวหนิงผู้ซื่อตรงราวท่อนไม้รู้ว่าหลี่ชิงจ้าวกล่าวชมเขาถึงเพียงนี้ ไม่รู้จะรู้สึกเช่นไร