กลางเดือนหก ที่ราบเหอเถาแห้งแล้ง อากาศแจ่มใส แสงตะวันสาดส่อง
ฤดูกาลเช่นนี้ ที่จริงเหมาะแก่การขี่ม้าเที่ยวเล่นบนทุ่งหญ้ากว้างไพศาล
แต่ยามนี้กลับมีควันสงครามลอยคลุ้งไปทั่ว
หน่วยสอดแนมของกองทัพจินหลายสายกระจายกำลังไปตามพื้นที่ต่าง ๆ พวกเขาปฏิบัติภารกิจอย่างฉับไว สายตาครอบคลุมทั่วที่ราบผืนใหญ่ แม้แต่แกะที่เดินผ่านไปกินหญ้ากี่ก้านยังนับได้อย่างชัดเจน
หลังจากกองทัพซ่งกับกองทัพจินของหวังป๋อหลงเผชิญหน้ากันอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายก็เข้าสู่ช่วงสงบนิ่ง ทว่าการมาถึงของกำลังหลักกองทัพจินได้ทำลายความเงียบงันนี้ลงอย่างไม่ต้องสงสัย
ข่าวด่วนมากมายถูกส่งไปยังเมืองอันเป่ย เมืองผิงหรง และเมืองตงเซิ่ง
ข่าวจากทุกด้านล้วนบอกกองทัพซ่งอยู่เรื่องหนึ่งว่า กองทัพจินกำลังมาเพิ่ม
ส่วนจะมีกำลังมากน้อยเพียงใด ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ภายหลัง เมื่อมีผู้เปิดดูเอกสารลับเกี่ยวกับสนามรบอินซานในสงครามซ่งกับจินครั้งที่เจ็ด จึงพบว่าเยว่เฟยและอู๋เจี้ยต่างรู้ว่าจินอูจู๋จัดวางทหารสองแสนไว้ที่อินซาน มีเพียงแม่ทัพอวี๋ยุ่นเหวินซึ่งอยู่ในสนามรบอินซานเท่านั้นที่ไม่รู้
เมื่อมองเช่นนี้ ย่อมไม่เป็นธรรมต่ออวี๋ยุ่นเหวินอย่างยิ่ง
มีผู้ลอบตำหนิจ้าวกวนเจียว่าเจตนาทอดทิ้งอวี๋ยุ่นเหวิน ขณะเดียวกันก็มีผู้ชื่นชมว่าจ้าวกวนเจียควบคุมสถานการณ์ศึกได้อย่างรัดกุม พร้อมอธิบายว่า หากให้อวี๋ยุ่นเหวินรู้กำลังพลที่แท้จริงของกองทัพจิน เขาย่อมถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจและกดดันอย่างหนัก
ยิ่งไปกว่านั้น สงครามซ่งกับจินครั้งที่เจ็ดยังเกิดขึ้นพร้อมกับการที่ต้าซ่งยกทัพโจมตีซีเซี่ยเต็มกำลัง กำลังพลทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่อาจแบ่งมาช่วยอวี๋ยุ่นเหวินได้ เขาจึงจำต้องยืนหยัดที่อินซานจนถึงที่สุด