“นี่คือหนังสือพิมพ์ตงจิงฉบับล่าสุดของวันนี้ ลองดูสิว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
จ้าวกวนเจียให้คนนำหนังสือพิมพ์ยามเช้าส่งให้หูอิ๋น หูอิ๋นรับมาแล้วอ่านอย่างละเอียดจนจบ
หูอิ๋นกล่าวว่า “หากให้ชาวบ้านทั่วไปอ่าน รูปแบบการเรียบเรียงยังปรับให้กระชับกว่านี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“จะกระชับอย่างไร?”
หูอิ๋นกล่าวว่า “เว้นระยะระหว่างแต่ละประโยคให้กว้างขึ้น จะได้อ่านสะดวกพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวกวนเจียกล่าวว่า “เรื่องนี้ใช้เครื่องหมายบางอย่างคั่นแยกกันได้”
หูอิ๋นตาสว่างขึ้น รีบกล่าวว่า “ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ใช้เครื่องหมายเรียบง่ายคั่นแต่ละประโยค ชาวบ้านจะอ่านได้คล่องขึ้น”
(ในสมัยโบราณไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน)
“วันนี้เรามิได้จะพูดเรื่องเหล่านี้กับเจ้า”
“ขอฝ่าบาทโปรดชี้แนะพ่ะย่ะค่ะ”
“เราจะพูดถึงเนื้อหาที่เขียนอยู่ในนี้ต่างหาก”
“คำชี้แจงเรื่องนโยบายใหม่ในเส้นทางจิงจีฉบับนี้ยังไม่กระชับชัดเจนพอ ตัวอย่างเช่น ชาวบ้านบางส่วนในตำบลจูเซียนเช่าที่นาที่ดีทำกินแล้ว ทั้งยังสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของราชสำนัก ควรเขียนให้ละเอียดกว่านี้”
จ้าวหนิงกล่าวว่า “เจ้าบอกว่าเนื้อหายังไม่กระชับชัดเจนพอ แต่กลับบอกให้เขียนละเอียดขึ้น มิขัดแย้งกันหรือ?”
หูอิ๋นกล่าวว่า “ฝ่าบาท หากแก้เป็นว่า ในตำบลจูเซียนมีครอบครัว 212 หลังเช่าที่นาที่ดีทำกินแล้ว ในนั้นครอบครัวหลี่ซานเช่าที่นา 30 หมู่ พลิกพ้นจากความยากลำบากในอดีตที่ไร้ที่ดินทำกิน เช่นนี้จะโน้มน้าวผู้คนได้มากขึ้นหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
จ้าวหนิงพยักหน้าอย่างอดไม่ได้ “เจ้าพูดมีเหตุผล เนื้อหาในหนังสือพิมพ์ยังต้องเจาะจงให้ชัดเจนกว่านี้”
“กระหม่อมได้รับคำชี้แนะจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เจ้ารับหน้าที่เขียนต้นฉบับหลักของสำนักหนังสือพิมพ์ต้าซ่ง ดีหรือไม่?”